3 juli 2026 - In Marokko kun je je reis nog zo goed plannen, het loopt toch altijd net even anders. ‘En dat is precies wat het zo bijzonder maakt’, vertelt RonReizen-reporter Veronique Pardoen. ‘Negen dagen vol momenten die ik niet zag aankomen, maar die ik niet snel zal vergeten.’ Veronique neemt ons aan de hand van haar dagboek negen dagen mee op reis door Marokko. (Tekst en foto Veronique Pardoen)
Het begint al op het vliegveld van Marrakesh. Tussen vijftig mannen met naambordjes moeten we even zoeken, maar dan: Rashid. Rustig, geduldig, vrolijk en met een bordje van Sultan Travel in zijn hand. We stappen in de auto samen met Mira en Jolanda uit Den Haag. En dat kon je horen ook, zo gezellig! De medina van Marrakesh treft je meteen. Smal, bochtig, eeuwenoud en vol leven. Een handkarman laadt onze koffers met de concentratie van een Tetris-kampioen. We ontwijken passerende scooters, een ezel met een kar en een kraam met vers granaatappelsap dat we op de terugweg echt nog gaan proberen.
Onze riad blijkt een juweel: marmeren gangen, een klassieke binnenplaats en een rooftopterras dat zich uitstrekt over meerdere gebouwen tegelijk. We gaan bij het eerste het beste terras zitten, daar eten we heerlijk. Het hoofdgerecht bestellen we zelfs twee keer omdat het zo lekker is, en daarna is het tijd om bij te komen van de eerste overweldigende indrukken. TIP Eet bij Toubkal op het Djemaa el Fna-plein in Marrakesh voor de sfeer en het lekkere eten. Of een paar straatjes verder: minder prikkels, minder toeristisch én goedkoper.
Naar de rode heuvels
Op het dakterras die ochtend begrijpen we pas hoe bijzonder de medina is: we staan midden in een van de drukste steden van Afrika en het is stil. Onze gids Mohammed legt later uit dat geen gebouw hoger mag zijn dan de moskee. Het geeft de stad iets gelijkmoedigs. We verlaten Marrakesh met Rashid achter het stuur. Niet veel later stopt hij langs de kant van een drukke en doorgaande weg, bij een busje waar iemand eigenhandig een koffieautomaat in heeft gebouwd. Er komen plastic krukjes tevoorschijn en voor we het weten zitten we noz noz te drinken, espresso met melk, half-om-half.
In de verte doemen de eerste bergcontouren op. Er zijn ergere ochtenden denkbaar… We rijden verder het landschap in. Rode heuvels, olijfbomen, arganbomen, kleine dorpjes waar het leven zich volledig op straat afspeelt. We komen aan bij ons eerste hotel: losse lodges midden in het landschap. Even bijkomen, daarna met de hele groep aan tafel. Mohammed vertelt over zijn mountainbiketochten over de berg Toubkal. We luisteren, lachen, en gaan daarna uitgeput maar blij slapen.
Het hele artikel is te lezen in reismagazine De Mooiste Rondreizen. Bestellen kan hier >>
Reacties