Vorig jaar verscheen onze gids over New York, welke binnen enkele maanden was uitverkocht. De tweede druk is zojuist verschenen. Bestel hem nu en wandel met ons mee door The Big Apple. De uitgave is - nu met korting - te bestellen in onze webshop.

Meer Verenigde Staten
GoAmerika Roadtrips >>
De mooiste nationale parken van de Verenigde Staten >>
De leukste reistips uit Florida >>
GoNewYork Magazine >>

Onder meer in deze uitgave
Manhattan | Harlem, hip & happening
Nadat de wijk in de jaren 70 en 80 onomkeerbaar dreigde te verloederen, zette de stad in op renovatie en gentrificatie. New York verkocht zijn aandeel in de wijk aan particuliere partijen en liet een groot deel van de infrastructuur opknappen. Met resultaat: Harlem wordt steeds hipper om te wonen, waarbij de wijk met name als een magneet werkt op creatieve mensen.

Manhattan | Little Italy
Ook Little Italy dankt zijn naam aan de stroom van immigranten die rond 1880 naar Amerika kwam. In dit geval Italianen dus, en veel ook. Ze streken massaal neer in Lower Manhattan, waar ze hun eigen bedrijfjes begonnen en zorgden voor commerciële bedrijvigheid.

Manhattan | Greenwich Village
Als onderdeel van de Nederlandse kolonie heeft Greenwich Village een verleden met Nederlandse invloeden. Dat zie je bijvoorbeeld in de straatnamen terug. Het stond ook bekend als Noortwijk en werd vanaf 1629 bewoond. Daarvoor was het een tabaksplantage. Greenwich werd door de Nederlanders vroeger Groenwijck genoemd, wat alles te maken had met het feit dat de gebouwen er vrij laag zijn, waardoor de zon volop kans krieeg (en krijgt) om op de bomen te schijnen. De wijk, met zijn vele tuintjes en hofjes, ademt een Europese sfeer.

Manhattan | SoHo
Misschien doet de naam je denken aan een wijk in Londen met dezelfde naam, maar het New Yorkse SoHo is afgeleid van de ligging: ten zuiden van Houston Street (South of Houston). SoHo telt ongeveer 500 panden, voornamelijk woningen en appartementencomplexen. Het stadsbeeld wordt dan ook bepaald door straten die aangelegd zijn met kasseien en woningen met gevels die zijn versierd met gietijzeren decoraties. De gebouwen werden in de jaren 70 opgenomen op de monumentenlijst.

Queens in een notendop
Queens is het grootste stadsdeel van de andere vier boroughs The Bronx, Brooklyn, Staten Island en Manhattan. De eerste nederzettingen in het gebied werden in 1636 met wisselend succes gesticht door Nederlanders onder de vlag van Nieuw-Nederland. Het gebied wisselde al in 1664 van eigenaar, toen Peter Stuyvesant onder militaire druk van de graaf van York bezweek en de Engelsen er de kroonkolonie New York vestigden. Het Nederlandse verleden is echter nog steeds zichtbaar.

Brooklyn | Williamsburg
In 1898 werd Brooklyn een van de vijf boroughs van New York, waardoor Williamsburgs sleutelrol nog groter werd. Na de opening van de Williamsburg Bridge in 1903 kwam de gemeenschap nog meer open te liggen voor de duizenden immigranten die er hun opwachting maakten en een toestroom van Amerikanen van de tweede generatie die de overbevolkte krottenwijken van Manhattans Lower East Side ontvluchtten. Williamsburg zelf werd al snel de dichtstbevolkte buurt in New York City, die op zijn beurt de dichtstbevolkte stad van de Verenigde Staten was.

Brooklyn | DUMBO
In een nog niet zo heel ver verleden bestond de wijk DUMBO voornamelijk uit pakhuizen. Tegenwoordig is het er een hippe bedoening met trendy restaurants, winkels, lofts en diverse uitgaansgelegenheden.

The Bronx
Eigenlijk is The Bronx pas sinds 1874 een stadsdeel van New York. In de tijd dat de inheemse indianen hier woonden, was het bekend onder de naam Rananchqua en Keskeskeck. Daar kwam in de 17e eeuw definitief verandering in toen de Zweedse immigrant Jonas Bronck het gebied kocht. Hij pleegde ruilhandel met de indianen in 1639. Om aan te geven dat het land zijn eigendom werd, veranderde hij de naam in Broncksland. De rivier die er doorheen liep werd al snel Bronck’s River genoemd, wat uiteindelijk verbasterd werd tot Bronx River.

Staten Island | Richmondtown
Veel van de geschiedenis van Staten Island is terug te vinden in Richmondtown, in Historical Richmond Town om precies te zijn. Hier staan onder meer de oudste nog werkende boerderij van de hele stad en het oudste huis van de county, uit 1662 toen het hier nog het Oude Dorp (nu Old Town) heette.

Queens | Long Island City
Long Island City ligt in het uiterste westen van Queens en aan het het uiteinde van Long Island. De wijk omvat een mix van woningen en bedrijven, wat het hier heel levendig maakt. In 1870 was Long Island City een zelfstandige stad, die dankzij de Long Island Rail Road en de ferry veel volk voorbij zag komen. Aan de East River verrezen tal van fabrieken en pakhuizen die zo’n 100 jaar vast onderdeel waren van de skyline van de stad.

Manhattan | Fianncial District
Het Financial District vind je in Lower Manhattan, helemaal in het zuiden van het eiland. De wijk wordt omgeven door de West Side Highway, Chambers Street en City Hall Park, de Brooklyn Bridge, de East River, de South Ferry en de Battery. Waar nu machtige wolkenkrabbers verrijzen, stond aan het begin van de 17e eeuw Fort Amsterdam, dat de Nederlandse nederzetting Nieuw-Amsterdam bewaakte.

Queens | Flushing
Nadat de Engelsen Flushing van de Nederlanders hadden overgenomen, nam de ontwikkeling in het gebied gestaag toe. Zo vestigden zich hier de eerste commerciële boomkwekerijen in Noord-Amerika, met als meest prominente de kwekerijen Prince, Bloodgood en Parsons. Flushing leverde ook bomen tijdens de aanleg van Central Park in Manhattan. Tot diep in de 20e eeuw telde Flushing veel tuinbouwbedrijven en kassen.

En nog veel meer!

Bestellen kan hier >>

Miami en Miami Beach. Vaak wordt het in een adem genoemd. Maar dat is eigenlijk niet terecht. Hoewel de plaatsen dicht bij elkaar liggen, zijn Miami en Miami Beach twee afzonderlijke steden. Miami ligt op het vaste land. Miami Beach ligt op een kunstmatig eiland in zee. Dat maakt Miami Beach een bijzondere vakantiebestemming.

Het ultieme vakantiegevoel begint natuurlijk al als je 's ochtends opstaat en je vanaf je balkon het sprankelende zeewater ziet. Dat is niet zo moeilijk als je een hotel in Miami Beach boekt, want bijna alle hotels staan langs de kustlijn. Kies voor een moderne bouwstijl met een uitzicht vanaf de zesde verdieping, of ga voor een stijlvol familiehotel op nog geen halve kilometer van het strand. Wat je ook kiest, je kunt ervan uitgaan dat het hotel een uitstekende service heft.

Ontdek de stranden van Miami Beach
Het langgerekte strand van Miami Beach is opgedeeld in een noordstrand, een zuidstrand en het middenstuk. Van deze indeling is waarschijnlijk South Beach het meest bekende. Het is hier dan ook altijd gezellig druk. Geniet van de palmbomen, de opvallende gekleurde strandwachthuisjes op het strand en natuurlijk de prachtige blauwe zee. Dit deel van Miami Beach is niet voor niets erg populair onder de toeristen. Het mooie witte zandstrand nodigt niet alleen uit om heerlijk te ontspannen op een ligbed.

Voor watersportactiviteiten ben je ook op de juiste plaats. Wil je Miami Beach een keer vanaf het water bekijken, dan huur je een speedboot voor een rondvaarttocht. Hou je meer van rust op het strand, dan is dat ook geen probleem. Op de North Beach is de bedrijvigheid een stuk minder, maar het uitzicht op zee is net zo mooi.

Culturele uitstapjes in Miami Beach
Je kunt in Miami Beach echt genieten van je vakantie, want je kunt overal heen zonder dat je zelfs de huurauto hoeft te pakken. Vanaf ieder strand van Miami Beach rijden namelijk pendelbussen die je overal naartoe brengen. Ook naar het bekende Art Deco District. Met meer dan achthonderd gebouwen in de Art-decostijl, is dit een prachtige wijk om doorheen te lopen, te genieten van alles wat je ziet en ook nog eens indrukwekkende foto's als herinnering te maken.

Je kunt eventueel ook op de fiets of te voet een audiotour maken, zodat je ook uitleg krijgt over de geschiedenis van de vele gebouwen. Tussendoor rust je even uit op een van de vele terrasjes en geniet je van alles wat je voorbij ziet komen.

Lees het hele artikel en meer in onze te verschijnen uitgave 'De leukste reistips uit Florida'. Bestellen kan hier >>

Hier ligt Miami Beach:

Een van de mooiste nationale parken van Canada is Jasper National Park. Het is gelegen in de provincie Alberta, het hart van de befaamde Rocky Mountains. Dit maakt het de ideale outdoor bestemming voor natuurliefhebbers. Dit park biedt een varia aan buitengewone plekken, uitzichten en wilde dieren. Dus wil je een rondreis maken door Canada? Dan wil je dit adembenemende park niet missen.

Vanaf de hoofdstad van Alberta, Edmonton, is het 370 kilometer rijden naar Jasper. Een route waar je ongeveer 4 uur over doet. De hoge bergtoppen laten je meteen weten dat je op de goede plek bent aangekomen. Mocht je vanuit Calgary komen, is de reis iets langer. Maar een van de mooiste wegen van de wereld, Icefields Parkway (FOTO ONDER) via highway 93, kun je niet overslaan. In de zomer een onvergetelijke ervaring.

Door sneeuwval is deze in de winter helaas gesloten. Vanuit Nederland is het is ongeveer 9 uur vliegen naar Edmonton of Calgary. Op deze vliegvelden kun je gemakkelijk een auto huren en in een paar uur naar Jasper rijden. Het tijdverschil tussen Nederland en West Canada is 8 uur. De beste reistijd is afhankelijk van je reiswensen en ervaring. De winters zijn hard maar bieden een prachtig aanzicht. In de zomer komt de natuur weer helemaal tot leven en zijn er volop mooie wandelroutes beschikbaar.

UNESCO werelderfgoed
Jasper National park is sinds 1907 een UNESCO beschermd nationaal park. Het grootste natuurgebied van Canada beslaat maar liefst 10.878 km². Dit fascinerende park is niet alleen geliefd vanwege de natuur, maar ook door de grote variëteit aan wild life. Zo leven er volop herten, elanden en rendieren, grizzlyberen en zwarte beren.

Leven in het dorp Jasper
Het pittoreske en gemoedelijke dorpje ligt midden in het park. Het lijkt alsof de tijd er heeft stil gestaan want het heeft na 20 jaar nog exact dezelfde omvang. Dit komt door de beschermde status van het National Park eromheen. Wil je hier een rondreis naartoe te plannen? Boek dan je verblijf goed vooruit, tijdens de zomers zit het hier snel vol. Zeker in het geval van kamperen. De plekken zijn zo geliefd dat ze vaak al in de eerste week volgeboekt zitten voor het hele jaar. Het dorpje Jasper heeft diverse gezellige eetgelegenheden en winkeltjes. Het liefelijke dorpje heeft allerlei heerlijke restaurantjes en koffiebars. Ook vind je er genoeg plekken waar je allerlei excursies en activiteiten kunt boeken.

Eten en drinken in Jasper
Een van de beste restaurants van Jasper is Evil Dave's Grill. Op het menu vind je diverse typische Canadese gerechten met Aziatische fushion. Zoals de cowboys sushi, een echte aanrader. Voor het echte lokale gevoel moet je naar Jasper Brewing Company. Hier kun je echt genieten van lokaal gebrouwen bieren en heerlijke hapjes. Dit is ook de favoriete plek voor echte locals. Ben je op zoek naar de ideale plek om heerlijk te ontbijten? In de hoofdstraat vind je Coco's cafe. Een heerlijk klein plekje waar alle verse baksels en verse koffie je direct uitnodigen.

Lees het hele artikel in onze uitgave 'De mooiste nationale parken van Canada'. Bestellen kan hier >>

Hier ligt Jasper national park:

Wie aan Lapland denkt, denkt al snel aan sprookjesachtige plaatjes van besneeuwde bossen, eindeloze sneeuwtapijten en bevroren meren. Hier glijd je door feeërieke bossen terwijl je door husky’s wordt voortgetrokken, verblijf je in knusse lodges in de wildernis en bestaat de kans dat ’s avonds het noorderlicht aan de hemel verschijnt. De winters in Lapland zijn werkelijk vol magie.

Eindeloze zomerdagen
Wat minder bekend is, is dat er onder het dikke sneeuwtapijt zich een wonderlijk groen landschap verborgen houdt. Wanneer de sneeuw in april verdwijnt verschijnen er steeds meer blaadjes aan de bomen en besjes in de struiken. Maak hier de mooiste wandelingen en beoefen verschillende watersporten. Spot rendieren en knuffel met husky’s; een reis naar zomers Lapland is zo veelzijdig en ontspannen!

Combineer Fins, Zweeds en Noors Lapland in één reis en ontdek de verschillende flora en fauna. De weidse vlaktes en nationale parken in Finland, het glooiende landschap in Zweden dat langzaam overgaat in het bergachtige ruige Noorwegen. Ontdek daar ook de ongerepte eilandengroepen Lofoten en Vesterålen. En dat allemaal in het betoverende licht van de middernachtzon.
Lees meer over Lapland in de zomer >>

Kleurenpracht van de herfst
In de herfst gebeurt er iets bijzonders in Lapland. Het hele landschap lijkt rood, oranje en geel te kleuren. De kleurenpracht die in de herfst verschijnt is zo speciaal dat deze periode een eigen benaming heeft gekregen: de Ruska. 

De Ruska begint eind augustus. Dit betekent het einde van de lange zomerdagen en langzaam worden de avonden weer langer. Heel soms laat het noorderlicht zich al zien in deze periode, wat dan voor een prachtig spektakel zorgt, omdat de hemel in deze periode vaak nog kraakhelder is. 

Dit is de ideale periode om overdag eropuit te gaan in de natuur en ’s avonds bij het haardvuur bij te komen. En wat in elk seizoen in Lapland ideaal is: je geniet van de lekkerste gerechten waarbij ingrediënten gebruikt worden die rechtstreeks uit de natuur komen. 
Lees meer over Lapland in de herfst >>

Het Padjelanta National Park kan met recht een park genoemd worden dat midden in de natuur ligt. Want om er te komen, moet je je wandelschoenen aan trekken en minstens een halve dag lopen. Het park ligt namelijk midden in een landschap waar geen wegen te vinden zijn. Maar de beloning voor je inspanning bij aankomst is dan ook de ontdekking van een fantastisch natuurgebied.

Behalve het feit dat je er dus niet met de auto kunt komen, ligt het park ook heel noordelijk, tussen de grens met Noorwegen en het Sareks Nationaal Park in de gemeente Jokkmokk in Norrbottens län. Het valt onder het Laponia UNESCO-werelderfgoed gebied. De officiële benaming van het park is Padjelanta/Badjelánnda. De naam Badjelánnda is afgeleid van het Samische woord Badjelannda. Dat betekent hoger land.

Van oorsprong wordt dit gebied bewoond door de Sami die met hun rendieren over de weiden gaan om in hun levensonderhoud te voorzien. Dus behalve een rijk natuurgebied, is er ook cultuur terug te vinden.
Het Padjelanta National Park ligt op ongeveer 200 kilometer van de poolcirkel. Dankzij de ongerepte natuur is de kans groot dat je vanaf deze locatie het Noorderlicht kunt zien.

Ontdek de natuur in het Padjelanta National Park
Bij je tochten door het Padjelanta National Park kom je veel meren tegen en indrukwekkende bergweiden die in het voorjaar natuurlijk volop in bloei staan. Het water en ook het land trekken veel vogels aan. Je hebt dus de kans dat je toeschouwer bent van diverse vogelsoorten die zowel op de heide, als in het gebergte en op het water vertoeven. Met een oppervlakte van 2000 km² is er genoeg te ontdekken. Niet alleen de kleine dieren, maar er is ook kans dat je een poolvos of een eland tegenkomt.

Goed voorbereid op avontuur
De wandelpaden in het Padjelanta National Park zijn goed toegankelijk en makkelijk beloopbaar. Toch is het verstandig goed voorbereid op pad te gaan, zeker omdat je geen direct vervoer bij de hand hebt. Ook kan het natuurlijk in de verschillende jaargetijden nat, koud of besneeuwd zijn. Goede kleding en goed schoeisel is dan ook zeker aan te raden. Er zijn hutten die je onderweg kunt gebruiken om te rusten. Maar deze liggen niet heel dicht bij elkaar. Om de twintig kilometer zul je er één tegenkomen. Voor de hutten wordt gezorgd door de Sami-nederzettingen. Ze zijn eenvoudig, maar goed onderhouden voor een aangenaam verblijf.

Overnachten in het Padjelanta National Park
Het Padjelanta National Park bezoek je over het algemeen niet voor een enkele dag. Je trekt er ruim de tijd voor uit en plant ook één of meer overnachtingen. Een goede uitrusting is wel een belangrijk onderdeel van de voorbereiding. Zorg bijvoorbeeld dat je een kompas bij je hebt, zodat je altijd weet in welke richting je loopt.

Hou er ook rekening mee dat je zelfs in de zomer nog met koude en natte paden te maken kunt hebben. Dat is niet alleen belangrijk bij de keuze van je wandelschoenen, maar ook als je een tent meeneemt. Ook deze moet bestand zijn tegen sneeuw, regen en wind. Vergeet bovendien de lucifers niet.
Door het vele water kunnen er veel muggen aanwezig zijn. Het voordeel van het water is aan de andere kant dat het een natuurlijk bron is om uit te tappen. Het enige dat je hoeft te doen is je waterfles te vullen als je een beek passeert en je kunt er weer even tegenaan.

Tips van de locals
Ook als je al veel wandelervaring hebt, is een tocht door het Padjelanta National Park een unieke beleving. Goede tips zijn altijd welkom en die geeft de lokale bevolking dan ook graag. Vergeet bijvoorbeeld niet om een verrekijker mee te nemen zodat je niets hoeft te missen onderweg van de vogels die op een afstand zitten, of de dieren die in de verte voorbij lopen.
Je maakt een vuur gemakkelijker aan als je een stukje droge berkenbast als aanmaakhoutje gebruikt.

Zo heb je sneller je maaltijd gaar als je aan het eind van een indrukwekkende dag voor je tent zit uit te rusten. Mocht je in de supermarkt voordat je aan de route begint, twijfelen wat je aan proviand meeneemt, dan is gedroogd rendiervlees een aanrader. Volgens de lokale bewoners krijg je hier veel energie van, terwijl het niet veel ruimte en gewicht in je rugzak inneemt. Tot slot is een goed scherp mes iets wat zeker niet mag ontbreken in je uitrusting.

Het hele artiel is te lezen in onze uitgave 'De mooiste nationale parken van Zweden'. Bestellen kan hier >>

Hier ligt nationaal park Padjelanta:

Noord-Moravië is een afwisselend gebied en bevindt zich in het noordoosten van Tsjechië. Het is een toeristisch nog relatief onbekende bestemming, die vooral bekendstaat als een voormalige mijnregio, maar die zich nu razendsnel ontwikkelt als een rijk cultureel en prachtig natuurgebied.

Het huidige Tsjechië bestaat uit drie provincies: Bohemen ligt in het westen, Moravië ligt in het oostelijke deel en de smalle strook aan de grens met Polen heet Silezië. Het hertogdom Moravië was in de 9e eeuw de kern van het Groot-Moravische Rijk, een kortstondige West-Slavische staat waar de bekende missionarissen Cyrillus en Methodius actief waren en het christendom zich snel verspreidde. Dit rijk was in de 10e eeuw niet opgewassen tegen de invallende Hongaren. Vanaf dat moment ontstond het Groot-Moravische Rijk, dat het huidige Moravië (de oostelijke helft van de Tsjechische Republiek), Slowakije en een deel van Oostenrijk en Hongarije omvatte. Hieruit ontstond het Habsburgse Rijk. De Habsburgse heersers waren sinds 1438 vrijwel onafgebroken keizers van het Heilige Roomse Rijk en moesten hun aandacht verdelen tussen de regering van hun eigen domeinen en die van het Roomse Rijk. De tegenstellingen tussen beide gebieden en hun belangen brachten vaak grote problemen met zich mee. Ook de strategische ligging van de Habsburgse monarchie betekende dat het land kon rekenen op veel verschillende vijanden en bondgenoten. Van 1526 tot 1804 werd het Habsburgse Rijk geregeerd door de Oostenrijkse tak. In 1804 verenigde Keizer Frans I alle landen van de monarchie onder één kroon, waardoor het keizerrijk Oostenrijk ontstond. In1918 viel het rijk uiteen en in 1948 werden de landen opgeheven en vervangen door regio’s, waarbij alle landen hun eigen regering kregen. Zo ontstond Tsjechië in zijn huidige vorm, met Moravië als een van de provincies. Zuid-Moravië staat bekend om zijn glooiende wijngaarden en folklore, en Noord-Moravië was ooit de industriële regio van het land.

Ostrava
Als je aan Tsjechië denkt is Ostrava (FOTO BOVEN) waarschijnlijk niet de naam die je te binnen schiet, maar toch is een bezoek aan deze stad een unieke belevenis vanwege zijn mijnbouwverleden. Ostrava is de op twee na grootste stad van Tsjechië. Jaren geleden was het de grootste mijnstad, met in de omgeving veel fabrieken, mijnschachten en uiterst ongezonde lucht. De mijnen zijn nu gesloten. Waar vroeger de vervuilende rookpluimen van de mijnen het beeld bepaalden, is nu een levendige stad ontstaan. De stad is tegenwoordig een plek met gezellige cafés, een grote dorpsstraat en een plek waar regelmatig muziekfestivals worden georganiseerd. De voormalige industriegebieden zijn omgetoverd tot culturele plekken en de Ostravice-rivier is nu een plek waar veel mensen wandelen, fietsen, kanoën en een drankje drinken bij de vele trendy cafés aan het water. Een totale metamorfose heeft hier plaatsgevonden.

Geschiedenis
Rond 1767 werd hier het zogenaamde zwarte goud – steenkool – ontdekt en halverwege de 19e eeuw werd de eerste hoogoven gebouwd. De bekende bankiersfamilie Rothschild ontwierp en bouwde zowel de mijnen als de hoogovens en de daaropvolgende 150 jaar stond het leven in Ostrava in het teken van de staal- en ijzerindustrie. Tot het einde van de 20e eeuw was dit de economische motor van de regio. Het bijzondere en unieke voor Europa was dat alle processen op één plek plaatsvonden; van het verhitten van steenkool tot de ijzerproductie. De kolenmijnen gingen dicht in 1994 en 4 jaar later sloot de laatste hoogoven. Het industrieterrein van Dolní Vítkovice is nu een toeristische attractie (FOTO BOVEN) in Ostrava en omvat een uitgebreid complex met industriële gebouwen, die een museum en een broedplek voor uiteenlopende culturele initiatieven zijn geworden.

Het hele artikel is te lezen in reismagazine 'De Mooiste Rondreizen, editie 4 2021. Bestellen kan hier >>

Hier ligt het Tsjechische Moravië:

Tekst Annelies Rigter, fotografie Shutterstock.com

De op twee na langste autoweg ter wereld ligt in Canada. Of liever gezegd: verenigt alle tien Canadese provincies langs een soms vierbaans-, soms tweebaansweg die van Victoria in het westen naar St. John’s in het oosten loopt. Door de Trans-Canada Highway – beter bekend als Highway One – worden bovendien alle grote steden met elkaar verbonden. Een monsterproject, dat niet alleen door de verschillende landschappen maar ook door kibbelende provinciale overheden meer dan lastig te realiseren bleek.

Als weg op zich verschilt Highway One niet veel van Nederlandse snelwegen. Soms heb je vier banen tot je beschikking, af en toe onderbroken door een verkeersplein of afslag, en soms is het niet meer dan een tweebaansweg, waar jij en het tegemoetkomende verkeer niet door een middenberm worden gescheiden. Met name de stukken door Manitoba, Saskatchewan en Alberta zien er zo uit; gele graanvlaktes met een strakblauwe hemel erboven.

De maximale snelheid ligt er gemiddeld op 55 mijl, of 88 kilometer per uur – behalve in Alberta en Saskatchewan, waar je 16 kilometer harder mag. Langs de weg zoeft een landschap van akkerbouw en veeteelt voorbij en doemt om de zoveel tijd een dorpje, skyline, bergketen of Nationaal Park op. Tot zover niets bijzonders, dus.

Na de oorlog
Al tijdens de aanleg van de Canadian Pacific Railway gingen de eerste stemmen op voor een nationale snelweg, die beide kusten moest verbinden. Na de oorlog groeide de bevolking van Canada explosief: miljoenen immigranten kwamen het land binnen om er hun geluk te zoeken of ellende de rug toe te keren. De spoorwegen hielden het land bij elkaar. Met de toestroom van nieuwe inwoners nam ook de automobielindustrie een grote vlucht en die schreeuwde om meer en betere wegen.

Maar de lobby voor de weg was tot dan toe moeizaam verlopen, aangezien elke provincie zijn eisen en bezwaren had. Toch werden stukje bij beetje de eerste routes in het land verharde wegen, op sommige plekken onderbroken door onbebouwbaar terrein dat alleen met overheidssteun kon worden ontgonnen. De Trans-Canada Highway Act uit 1949 stelde die steun zeker. Doordat Newfoundland had besloten deel uit te maken van Canada, diende er een goede verbinding te komen die niet alleen de negen oorspronkelijke provincies op elkaar aansloot, maar ook ’s lands nieuwste aanwinst.

Gapende gaten
De eerste werkzaamheden voor Trans-Canada Highway begonnen in 1950, al waren de provincies en de nationale overheid het pas in 1956 eens over de kostenverdeling ervan. Twaalf jaar later werd de weg, die pas in 1971 echt klaar zou zijn, door premier John Diefenbaker officieel voor verkeer geopend. Twee gedeeltes bleken het moeilijkst aan te sluiten op de rest: een gapend, dichtbebost gat van 265 kilometer langs Lake Superior, waar in totaal 25 bruggen werden gebouwd, en een door sneeuw geteisterd stuk van 147 kilometer tussen Revelstoke en Golden in British Columbia. Toen deze in 1962 klaar waren, werd de TCH officieel geopend. In Newfoundland was men een jaar later nog maar net begonnen met het verharden van de snelweg, maar een kniesoor die daarop let. Sindsdien hebben verschillende provincies aansluitende routes aan Highway One toegevoegd, ook al werden deze niet binnen het officiële plan aangelegd.

Lees het hele artikel in reismagazine 'De Mooiste Rondreizen #4, 2021'. Bestellen kan hier >>

Bekijk de Trans Canada Highway:

Tekst Martin Schäfer Fotografie shutterstock.com

De expeditiereizen van Hurtigruten varen in het spoor van de historische Noorse ontdekkingsreizigers zoals Roald Amundsen, Fridtjof Nansen en Otto Sverdrup en zullen de reiziger betoverende landschappen laten zien zoals zij ze zagen: ongerept, afgelegen en ontzagwekkend. De hoogste tijd voor Norske om de nieuwste expeditiebestemming van Hurtigruten verder te belichten.

Een expeditie met Hurtigruten is informeel, avontuurlijk en vol van bijzondere ervaringen. Het spotten van wildlife en het een zijn met de natuur zijn belangrijke aspecten tijdens het maken van een dergelijke reis. Vanaf 2022 breidt Hurtigruten het bestaande expeditie-aanbod uit met een nieuwe bestemming: de Galápagoseilanden. Een unieke archipel gelegen in de Stille Oceaan ten westen van Ecuador.

De afgelegen Galápagoseilanden zijn een uniek voorbeeld van ongerepte natuur en een indrukwekkend dierenrijk. Het was hier dat natuurwetenschapper Charles Darwin voet aan wal zette in 1835. Zijn ervaring met deze bijzondere plek bracht hem ertoe zijn baanbrekende boek te schrijven over de evolutietheorie.

Kleinschaligheid
De pandemie heeft geleid tot een toenemende vraag naar reizen die zich kenmerken door kleinschaligheid, authenticiteit en exclusiviteit. Weg van het massatoerisme en waarbij je je een kan voelen met de natuur. Om de reiziger tegemoet te komen in de behoefte aan kleinschalige en avontuurlijke reizen, gaat Hurtigruten op deze nieuwe bestemming samenwerken met lokale partner Metro­politan Touring. Deze samenwerking is de perfecte match tussen twee bedrijven met een trotse geschiedenis, een sterk erfgoed en dezelfde passie voor het welzijn van onze planeet en oceanen.

Er zijn twee soorten landprogramma’s die gecombineerd worden met een 6-daagse cruise naar de Galápagoseilanden. De 11-daagse reis is inclusief een voorprogramma vanuit Quito, Ecuador met bezoek aan het Cotopaxi Nationaal Park en Limpiopungo Lagoon en de 13-daagse reis combineert de cruise met een voorprogramma met bezoek aan Machu Picchu en het Inca-rijk.

Hier liggen de Galápagos:

Wat is er te zien en te beleven?
Januari: Perfect om te snorkelen en vogels te kijken. Groene zeeschildpadden komen op het strand om hun eieren te leggen.
Februari: Perfect om te kajakken en snorkelen. Flamingo's en zeeleguanen beginnen te nestelen.
Maart: De perfecte tijd om te snorkelen en tropische vissen te zien, evenals de pinguïns. Albatrossen arriveren op de eilanden.
April: Een van de meest populaire tijden van het jaar om te bezoeken. Perfect om te snorkelen. Einde broedseizoen voor de reuzenschildpadden. Eieren van groene zeeschildpadden beginnen uit te komen en baby's komen tevoorschijn. De eieren van landleguanen komen uit.
Mei: Dynamisch weer & zeer actieve dieren. Blauwvoetgenten beginnen hun paringsrituelen, zeeschildpadden beginnen uit te komen, stormvogels nestelen en Galápagos-pinguïns zijn erg actief aan de oppervlakte.
Juni: Koeler seizoen. Reuzenschildpadden beginnen te migreren om te nestelen, zuidelijke trekvogels stoppen op hun migratie naar het noorden. Bultruggen kunnen worden gezien die migreren voor de kust van de archipel.
Juli: De zeevogelgemeenschap broedt actief, lavahagedissen beginnen paringsrituelen, walvissen en dolfijnen kunnen gemakkelijk worden waargenomen. Dit is ook een van de beste tijden om de vier levensfasen van de blauwvoetgenten te zien: eieren, kuikens, juvenielen en jong volwassenen.
Augustus: Koeler weer, perfect om te wandelen. Trekkende kustvogels arriveren, reuzenschildpadden keren terug naar de hooglanden van Santa Cruz en het belangrijkste geboorteseizoen voor de zeeleeuwen begint.
September: Koudste temperatuur van het jaar. Zeeleeuwen, pinguïns en zeevogels zijn het meest actief.
Oktober: lavareigers nestelen, pelsrobben beginnen te paren, blauwvoetgenten brengen kuikens groot, reuzenschildpadden leggen nog steeds eieren en er zijn overal zeeleeuwenpups.
November: Het warme weer komt eraan, er zijn overal in de archipel soorten kwallen te zien, stormvogels beginnen hun tweede nestperiode en zeeleeuwenpups kijken speels naar snorkelaars.
December: Het uitkomen van reuzenschildpadeieren, groene zeeschildpadden paren, zee- en landleguanen beginnen hun paarseizoen, en albatrossen vliegen uit.

Meer informatie vind je op de site van Norske.nl

Voordat een niet nader te noemen virus wereldwijd de kop opstak, waren we regelmatig in het Diepe Zuiden van Amerika te vinden. We hoefden dan ook niet lang na te denken over onze eerste overzeese reis na het openen van de Amerikaanse grens begin november: Memphis, Home of Blues, Soul & Rock ’n’ Roll. En daar blijkt een hoop veranderd te zijn.

Memphis en ik gaan lang terug. In 2004 belandde ik er voor het eerst, samen met hoofdredacteur Harald Kolkman, tijdens een reis langs de highlights van Deep South USA. Die twee dagen staan me ook 17 jaar later nog als de dag van gisteren voor de geest, omdat de stad aan de Mississippi zo onmiskenbaar afstak tegen het keurig aangeharkte countrymekka Nashville en de pastorale achterafweggetjes van Tennessee en Alabama. Aan het Memphis van toen was behalve de muziek eigenlijk bar weinig moois te ontdekken, tenzij je echt verzot bent op groezelige hoogbouw met dichtgetimmerde ramen aan armoedig onderhouden straten. Toch raakten we onmiddellijk verkikkerd op deze muziekstad – en die liefde is door de jaren heen alleen maar dieper geworden.

Plichtplegingen
En dus sla ik me lichtvoetig door alle plichtplegingen voor de reis heen. Ik upload mijn paspoort, vaccinatiebewijzen en recente PCR-test naar de app van de luchtvaartmaatschappij, print alle benodigde documenten in tweevoud uit en pak een tas vol mondkapjes en zelftesten in. Zowel op de luchthaven als in het vliegtuig is een mondkapje verplicht, dat alleen tijdens het eten en drinken even af mag. Met twee drankjes en een haastig geserveerde maaltijd is de service aan boord in deze fase van de pandemie bovendien drastisch beperkt. Zoals ik later ook in de meeste hotels zal ontdekken, want de kamers worden niet meer dagelijks, maar om de 2 tot 4 dagen schoongemaakt. Geen halszaak, zeker als ik eindelijk de lichten van Memphis International Airport zie opdoemen.

Springlevend Memphis
Wat Memphis zo bijzonder maakt? The Home of Blues, Soul & Rock ’n’ Roll aan de machtige Mississippi River biedt een ongeëvenaarde mix van muziek, geschiedenis en pure magie. Memphis classics als Elvis Presley’s Graceland, Sun Studio en het must-see Stax Museum of American Soul Music horen hoog op je lijstje te staan, net als barbecue, soulfood en de clubs in de legendarische Beale Street (FOTO ONDER).

Memphis heeft ook twee plekken waar je de veel te vroeg overleden singer-songwriter Jeff Buckley kunt herdenken: bij een bankje aan Wolf River waar hij verdronk en – of all places – het tijgerverblijf in de Memphis Zoo. Dat zijn een hoop dode legendes bij elkaar, maar de muziek is hier ook anno nu springlevend. De stad heeft een zeer respectabele punkscene en hiphopcrews en -producers komen er al jaren uit de kraan – vraag maar aan Drake en Travis Scott. Niets voor niets werden in Memphis’ Royal Studios delen van zowel Bruno Mars’ Uptown Funk als het legendarische verloren Wu-Tang Clan-album Once Upon a Time in Shaolin opgenomen.

Roots
Dat al dat moois ook minder fraaie roots heeft, ontdek je in het indrukwekkende National Civil Rights Museum. Het zit in het oude Lorraine Motel waar in 1968 Dr. Martin Luther King Jr. werd vermoord, en geeft je een verpletterend uitgebreid overzicht van de impact van slavernij en de strijd voor burgerrechten. Bepaald geen lichte kost, maar dat is Memphis ten voeten uit.

Terwijl de stad trots is op zijn muzikale erfgoed, vegen ze hier ook de allerzwartste bladzijdes uit zijn geschiedenis niet onder het tapijt; integendeel zelfs. Ga daarna ook beslist even langs bij Slave Haven, een klein museum in een voormalig ‘station’ aan de Underground Railroad, zoals het netwerk van ontsnappingsroutes voor slaafgemaakten naar het vrije Noorden vroeger werd genoemd. Eén blik op de nauwe geheime tunnel naar de Wolf River Harbor zegt meer dan 1.000 woorden.

Lees het hele artikel in reismagazine De Mooiste Rondreizen #4 2021. Bestellen kan hier >>

Hier ligt Memphis:

Tekst Martin Schäfer Beeld Martin Schäfer & Memphis Tourism

Praktische informatie over Memphis
Bereikbaarheid
Memphis ligt in het zuidoosten van Amerika, op de grens van Tennessee en Mississippi. De stad is vanuit Nederland en België bereikbaar via een vlucht met overstap, veelal in New Jersey, Chicago, Atlanta of Houston.

Beste reistijd
Memphis ligt op ongeveer dezelfde breedtegraad als zijn Egyptische naamgenoot, dus kun je op je vingers uittellen dat de zomers hier snikheet zijn. De beste reistijd valt dan ook in de maanden mei, juni, september en oktober. Check voordat je boekt vooral even of er concerten of festivals in de buurt plaatsvinden, die geven je reis een gouden randje.

Accommodaties
Een greep uit het hotelaanbod in Memphis:
Central Station Hotel, centralstationmemphis.com
ARRIVE Memphis, arrivehotels.com/memphis
The Peabody Memphis, peabodymemphis.com
Canopy by Hilton Memphis Downtown, hilton.com
Hotel Indigo Memphis Downtown, ihg.com
The Memphian, thememphian.com
Hyatt Centric Beale Street Memphis, hyatt.com

Must-sees
Elvis Presley’s Graceland, graceland.com
Sun Studio, sunstudio.com
Stax Museum, staxmuseum.com
National Civil Rights Museum, civilrightsmuseum.org
Slave Haven, slavehavenmemphis.com
Memphis Rock ‘n’ Soul Museum, memphisrocknsoul.org
Edge Motor Museum, edgemotormuseum.com
Backbeat Tours, backbeattours.com
South Main, gosouthmain.com
Cooper-Young: cooperyoung.com
Shelby Farms Park, shelbyfarmspark.org
Overton Park, overtonpark.org

Restaurants
South of Beale, southofbeale.com
Rizzo’s by Michael Patrick, rizzosmemphis.com
Arcade Restaurant, arcaderestaurant.com
Central BBQ, eatcbq.com
The Gray Canary, thegraycanary.com
Loflin Yard, loflinyard.com
The Beauty Shop, thebeautyshoprestaurant.com

Uitgaan
Paula & Raiford’s Disco, paularaifordsdisco.com
Rum Boogie Cafe, rumboogie.com
Lafayette’s Music Room, lafayettes.com
The Green Beetle, thegreenbeetle.com
Earnestine & Hazel’s, earnestineandhazel.com
Wild Bill’s Juke Joint, wildbillsmemphis.com

Meer informatie
De website van Memphis Tourism –
memphistravel.com – is een één-stopshop voor de beste tips voor bezienswaardigheden, restaurants en hotels. Je vindt er bovendien leuke routes, onontdekte pareltjes en het verrassend leuke blog I Love Memphis (ilovememphisblog.com) waarin een local je originele plekken in de stad tipt. Op Instagram (@memphistravel) en Facebook (facebook.com/memphistravel) vind je nog meer voorpret.

In een camper kun je de rust opzoeken van de natuurgebieden en de drukke steden even links laten liggen. Een vakantie in je eigen, veilige bubbel dus. En dat terwijl je rondreist en elke dag weer nieuwe highlights kunt bewonderen. Staat een campertrip door Canada op jouw bucketlist voor 2022? Lees dan snel verder.

Niet voor niets zien we dit jaar een enorme run op campers. Je kunt in een camper gemakkelijk de drukte vermijden. Dat begint al als je ’s morgens opstaat: geen volle ontbijtzalen, zoals in hotels, maar je broodje rustig in óf net buiten je camper opeten. Onderweg ben je samen met je eigen reisgezelschap en heb je alles bij de hand. Je eigen vaste bed, toilet en douche, én je eigen compleet uitgeruste keuken bijvoorbeeld. En is het tijd voor het avondeten? Ook dan hoef je de drukte niet op te zoeken. Je zet de barbecue aan of stookt het vuur op en zit de hele avond lekker buiten. Een goed boek erbij, drankje bij de hand, genieten maar. Vakantiegevoel? Check!

Bij Travelhome Campervakanties van ANWB weten ze al 35 jaar dat het reizen met een camper veel voordelen heeft ten opzichte van een auto. En dat gevoel is nu alleen nog maar sterker geworden. De reisexperts – allemaal camperreizigers in hart en nieren – hebben al veel van de wereld per camper ontdekt. De ultieme camperbestemming? Canada staat al járen nummer 1. En dan met name West-Canada, waar de spectaculaire Rocky Mountains liggen. Veel reizigers dromen van de diepe groene wouden waar beren, elanden en andere wilde dieren leven, de gletsjers en blauwe bergmeren, en de walvissen en orka’s die te zien zijn rond Vancouver Island. Het is een paradijs voor iedere natuurliefhebber. Hier zijn tien redenen waarom Canada een perfecte camperbestemmig is:

1. Verrassend veel luxe
De campers in Canada zijn over het algemeen erg ruim. Ze zijn voorzien van allerlei handige faciliteiten: van televisies tot aan buitenkeukens, je kunt het zo gek niet bedenken of er zijn campertypes die het hebben. Het is bijna geen kamperen meer te noemen, want je bent écht voorzien van alle luxe die je nodig hebt. Sommige campers hebben uitschuifbare wanden, die binnenin zorgen voor zeeën aan ruimte.

2. Kamperen midden in de natuur
De spectaculaire natuur is meestal de grootste reden dat je zo graag naar West-Canada wil afreizen. Hoe mooi is het dan om midden in die natuurparken te overnachten? Direct aan een schitterend azuurblauw meer met uitzicht op de hoge besneeuwde bergtoppen, of diep in een uitgestrekt bos? In een camper kan dat!

3. Betaalbaar overnachten
Welk hotel biedt prijzen van 15 tot 20 dollar per kamer per nacht? En dan ook nog eens midden in een nationaal park? Nee, inderdaad: dat vind je nergens. Reis je per camper, dan kampeer je voor dat bedrag wél op de campings in de parken. De campings in de Canadese natuurparken liggen vaak ontzettend mooi en zijn ruim opgezet. Laat je camper staan en maak vanaf de camping fijne wandelingen of stap op de shuttlebus die je naar de mooiste plekjes van het natuurpark brengt.

4. Onderweg in een huis op wielen
Als je onderweg zin krijgt in een lekker koud glaasje frisdrank of het is lunchtijd en je krijgt honger, dan trek je gewoon de koelkast open en voilà! Zoek een mooi plekje, zet je campingstoeltjes buiten en genieten maar. Of heb je tijdens het rijden opeens hoge nood? Geen probleem: je gaat gewoon zitten op je eigen toilet. Alles is bij de hand in je camper – ideaal.

5. Geen gesjouw met koffers
Het is vaak een dingetje tijdens een rondreis: sjouwen met zware koffers. Reis je in een camper, dan hoef je niet telkens weer je koffer in en uit te pakken en hem mee te torsen naar iedere nieuwe hotelkamer waar je overnacht. In plaats daarvan pak je je koffers aan het begin van de reis uit en ruim je de kastjes in. Nieuwe kleding haal je, net zoals thuis, iedere ochtend uit je kledingkast. Je toiletspullen berg je op in het badkamertje en je bagage laat je in de laadruimte van de camper liggen. Die hoef je de hele reis niet te zien! Aan het eind van de reis pak je alles weer in. Ontzettend fijn om zo te kunnen reizen.

6. Weet wat je eet
Oké, we geven toe: uit eten gaan is geen straf. Maar wat dacht je van de kosten? Die lopen toch best wel op als je drie keer per dag uit eten gaat. Ga je met een camper, dan kun je zelf ook – eventueel af en toe – voor je maaltijden zorgen om de kosten te drukken. Daar komt bij dat de Canadese restaurants vaak ook grote porties serveren, die niet altijd even gezond zijn. Als je je maaltijden in de camper zelf op tafel tovert, heb je zelf in de hand wat je eet en blijven die vakantiekilo’s ook binnen de perken!

7. Ontmoet de locals
Canadezen kamperen graag, vaak in van die grote trailers of buscampers. Op campings kom je ze dus overal tegen en maak je gemakkelijk contact, maar ook bij tankstations of op de parkeerplaats bij de supermarkt word je waarschijnlijk al aangesproken met vragen als ‘Where are you from?’ Een perfecte gelegenheid om even een praatje te maken én om insidertips te verzamelen die je juist niet in de reisgidsen kunt vinden.

8. Reizen met kids is geweldig
Neem je jongere kids mee op reis? Een camper is dan absoluut een aanrader. Ideaal: magnetron bij de hand om flesjes of eten op te warmen, en altijd hetzelfde bed waarin ze ook op elk gewenst moment kunnen slapen als ze moe zijn. En voor de (iets) oudere kinderen is het ook een groot avontuur om rond te reizen in een camper. Op de camping kunnen ze lekker buiten spelen, meehelpen om hout te sprokkelen voor het vuur, of samen op zoek gaan naar sporen van wilde dieren. Het bovenste bed wordt vaak hun domein en ze vinden het geweldig om daar te vertoeven!

9. Alle vrijheid
Een camper geeft je een geweldig gevoel van vrijheid. Je bepaalt zelf je route en je reistempo. Sta je op een camping en wil je er graag nog een paar dagen blijven? Bij de vele mooie first-come, first-serve campings – aan de Icefields Parkway in de Rocky Mountains bijvoorbeeld – is dat nooit een probleem. Zo ben je flexibel om je reis zo in te delen als je dat zelf wil.

10. Een groot avontuur
Rijden in zo’n mooie grote Canadese camper, slapen op schitterende plekken, tot laat buiten zitten bij het kampvuur en overdag de allermooiste dingen zien en doen voelt als één groot avontuur. Je moet het een keer meemaken. Maar let op: het reizen in een camper is verslavend. Eenmaal op reis geweest wil je nog eens en nog eens!

Bij Travelhome Campervakanties van ANWB vind je het grootste aanbod van camperreizen in Nederland. Naast camperreizen in Canada kun je kiezen voor camperreizen in Amerika, Nieuw-Zeeland, Australië, zuidelijk Afrika, Cuba en zelfs Japan, maar ook Europese landen als Schotland, Spanje, Portugal, Zweden, Noorwegen, IJsland en Finland zijn mogelijk.
www.travelhome.nl

Kaart van Canada:

Tekst Simone van Veldhoven-Panhuizen

Een expeditie op de Sabang, de langste bevaarbare ondergrondse rivier op aarde of een boottocht naar de Taalvulkaan, de kleinste vuurberg ter wereld: de Filippijnen betoveren met hun natuurwonderen. Het roze strand van Great Santa Cruz Island en de 1.268 Chocoladeheuvels, die zich in het droge seizoen tonen in een rijke chocoladebruine kleur. Duikers ontmoeten barracuda's of manta's in de Tubbatahariffen, terwijl ontdekkingsreizigers hun weg zoeken langs de 2000 jaar oude rijstterrassen van Banaue of de 5 miljoen jaar oude rotsformaties op Biri Island. We presenteren je de 7 natuurwonderen van de Filipijnen.

Tubbatahariffen
In het midden van de Suluzee liggen de Tubbatahariffen (FOTO BOVEN), die tot de tien mooiste duiklocaties op aarde behoren. Manta's, luipaardhaaien, tonijnen, barracuda's, Napoleonvissen en makrelen verwelkomen de menselijke bezoekers in de onderwaterwereld en reizen met hen mee langs de schitterende koralen. Vanwege de soortendichtheid en het belang voor zeevogels en zeeschildpadden heeft de Unesco het Tubbataha Reef Marine Park tot Werelderfgoed verklaard.

Trappen naar de hemel
Ruim 2.000 jaar geleden begonnen de boeren van de Ifugao-bergstam met de bouw van de trappen naar de hemel, zoals de rijstterrassen van Banaue worden genoemd. Vandaag de dag worden ze beschouwd als het achtste wereldwonder en erkend als UNESCO-Werelderfgoed. De velden strekken zich kilometerslang tegen de bergflanken uit, soms vanaf de voet van de bergen tot aan de bergtoppen. Hierdoor ontstaat een totale oppervlakte van 20.000 hectare voor de rijstteelt.

Chocoladeheuvels
Resultaat van een gevecht tussen twee reuzen of het effect van het vulkanisme? Er zijn veel mythes over het ontstaan van de zogenaamde Chocoladeheuvels. Zeker is echter dat de grassen, varens of suikerrietsoorten op de 1.268 kalksteenheuvels tijdens de hete zomermaanden bruin worden door uitdroging en eruitzien als een opeenstapeling van het cacaoproduct. De meeste heuvels zijn tussen de 30 en 50 meter hoog. De hoogste Chocolade­heuvel meet ongeveer 120 meter.

De langst bevaarbare ondergrondse rivier
Over een lengte van 8 kilometer slingert de St Pauls-rivier onder de berg St. Paul door tot hij eindigt in de West-Filippijnse Zee. Dit is de langste bevaarbare ondergrondse rivier ter wereld met een ondergrondse lengte van 8 kilometer. Toeristen reizen iets meer dan een kilometer door het grottensysteem vol stalactieten en grotten. De rivier ligt in het Puerto Princesa Subterranean River National Park en is een Unesco World Heritage Site.

De kleinste vulkaan ter wereld
Een meer, een vulkaan in een meer, daarin weer een meer en daarin weer een vulkaan: op Vulkaaneiland ligt de amper 400 meter hoge en daarmee waarschijnlijk kleinste vuurberg ter wereld. Met de traditionele motorboot Bangka gaan de bezoekers naar de Taalvulkaan. Vanaf de landingsplaats wandelen de ontdekkingsreizigers ongeveer een uur naar de kratertop. Daar genieten ze van het uitzicht op de binnenkant van de actieve Taalvulkaan.

Buitenaardse rotspartijen
Magasang, Magsapad, Macadlaw, Puhunan, Bel-at, Caranas en Pinanahawan - dit zijn de namen van de 7 kalksteenrotsen op Biri Island. De golven van de Stille Oceaan vormden ze over een periode van meer dan 5 miljoen jaar. Door de spleten en richels zien sommige formaties eruit alsof ze door moderne kunstenaars zijn gemaakt, terwijl andere met hun gaten en puntige pieken de indruk wekken dat ze uit sciencefiction- of fantasyfilms komen. In het beschermde gebied is kamperen, eten, drinken en het beschadigen van de Biri-rotsen ten strengste verboden. Dit heeft ertoe bijgedragen dat de rotsformaties zo goed bewaard zijn gebleven. Wandelaars, fotografen en genieters zijn echter meer dan welkom.

's Werelds meest actieve vulkaan
Naar verluidt is Mount Mayon niet alleen een van de meest perfect gevormde vulkanen van de Filipijnen, maar ook een van de meest actieve. De berg rijst in een vlak landschap op tot een hoogte van 2.462 meter en is hiermee van alle kanten al van verre te zien. De leukste manieren om de vulkaan te bedwingen? Maak een tocht met een ATV-voertuig langs de basis van de vulkaan en voel de adrenaline door je lichaam gieren als je hangend aan een zipline over het lavalandschap zoeft. Mayon is een actieve vulkaan die 2.443 meter boven zeeniveau uitsteekt. De naam is afgeleid van het lokale dialect ‘Magayon’, wat ‘mooi’ betekent. UNESCO heeft het Mayon Volcano Natural Park opgenomen in de voorlopige lijst van werelderfgoedlocaties.

Hier liggen de Filipijnen:

Kun je het je voorstellen? Een eiland dat twee keer zo groot is als Nederland, maar de teller slechts evenveel inwoners als de stad Utrecht aangeeft. Een reis door het dunst bevolkte land van Europa draait dan ook om de natuur. De landschappen zijn hier zo overweldigend en afwisselend, dat je je ogen uit blijft kijken.

Land van ijs en vuur
Nergens ter wereld komen ijs en vuur zo samen als op IJsland. Gletsjers, meren vol ijsschotsen en besneeuwde bergtoppen wisselen zich af met vulkanen, warmwaterbronnen en geisers. Dit unieke vulkaanlandschap zorgt zowel in de zomer als in de winter voor bijzondere plaatjes. In de zomer kun je alle windstreken van IJsland op jouw eigen manier verkennen en ontdek je de kleur van IJsland.

Felgroen mos en koolzwarte stranden
De hoofdkleur van IJsland is groen. Niet de bomen, want die groeien hier amper, maar het mos voorziet het landschap van zijn kleur. De mossen komen voor in talloze gekke vormen, patronen en kleuren en ze zijn een fotogeniek aspect van de natuur. Ze heersen over het eiland en doorstaan makkelijk de extreme weersomstandigheden. Het mos draagt bij aan de mystieke sfeer van eiland, vooral wanneer het licht speelt met het felgroene mos dat afsteekt tegen de koolzwarte bergen en stranden.

Het meest gefotografeerde strand
Het strand van het schiereiland Stoksksnes in Zuidoost-IJsland is makkelijk te bereiken met een huurauto. Vanaf dit strand kun je Vestrahorn spotten, een van de meest gefotografeerde bergen op IJsland. Als je er staat begrijp je direct waarom. En de groene plukken mos op de zwarte stranden die rondom de steile bergtoppen liggen maken dit plaatje nóg specialer.

Beschermd natuurgoed
Op de uitgestrekte en eeuwenoude lavavelden vind je dikke pakken 'wollig' mos. Dat mos doet er honderden jaren over om zich te vormen tot een uitgestrekt, groen deken. Het verzacht de scherpe vormen van het IJslandse landschap en zorgt voor buitenaardse decors. Het mos is uiterst kwetsbaar en herstelt bovendien moeizaam. Daarom is het strafbaar om de paden te verlaten en dwars door het mos te lopen.

Een heel bijzonder soepje
In IJsland is mos een belangrijk onderdeel van de natuur, maar ook van de cultuur.  Zo wordt er bijvoorbeeld soep van gemaakt. Het is een gerecht dat al jaren op de menukaart staat van het eethuisje bij Fjalladýrð, waar je tijdens jouw reis een tussenstop kan maken om deze unieke soep te proeven. Julie is Travel Designer bij Nordic en proefde de soep al eens. Ze vond het 'onverwacht lekker'!

Lees meer >>

Kaart van IJsland:

San Francisco heeft een haat-liefdeverhouding met een van zijn grootste toeristische attracties. Fisherman’s Wharf is een bont, ietwat uitgekauwd stukje horeca en neon aan de San Francisco Bay, waar restaurants en eetstalletjes hevig met elkaar concurreren om klanten. Sommige locals willen er niet dood gevonden worden, maar desondanks trekt deze historische en wereldberoemde plek jaarlijks miljoenen bezoekers van over de hele wereld.

Tegen de achtergrond van zachtjes wiegende vissersboten en de immense San Francisco Bay staat zomaar ineens een struik, vlak bij visrestaurant Joe’s Crab Shack aan Jefferson Street. Tenminste, een struik kun je de bij elkaar gebonden eucalyptustakken niet echt noemen. Waarom het maffe bosje daar verrijst, blijkt pas als je dichterbij komt en de takken plotseling ruisend uiteenwijken en het lachende gezicht van The San Francisco Bushman onthullen, tot grote schrik van de meeste argeloze voorbijgangers. The Bushman is het alias van David Johnson, een straatartiest met de makkelijkste schnabbel in de business: zitten, takken omhooghouden en mensen voor een paar dollar de stuipen op het lijf jagen. Welkom op Fisherman’s Wharf. The Bushman hoort bij San Francisco’s Fisherman’s Wharf als een plastic slabbetje bij de krab, die hier vers uit zee wordt geserveerd.

Chip in
Al sinds de laatste helft van de negentiende eeuw meren in alle vroegte talloze vissersboten aan met hun vangst van de dag. Heel vroeger – toen het hier nog Meigg’s Wharf heette - waren dat vooral Italiaanse immigranten, die in groene bootjes netten vol zeevruchten aan land brachten, vaak onder begeleiding van een uit volle borst zingende kapitein. Die Italiaanse invloed komt terug in de namen van vele eetgelegenheden hier, zoals Alioto’s en Castangola’s, twee van de oudste restaurants aan de Wharf. De meesten uit die tijd begonnen als sidewalk (viskraam) en werden groot door de bouw van de Golden Gate en Bay Bridge, en de toestroom van mensen die de waanzinnige groei van de haven van San Francisco met zich meebracht. Elk restaurant aan Fisherman’s Wharf heeft zijn eigen verhaal, met veelal dezelfde strekking: van viskraam tot gastronomisch wonder.

Naar verluidt, was Fishermen’s Grotto No9 het eerste restaurant aan de Wharf. Het werd in 1935 geopend door ene Mike Geraldi, die zich opwerkte van vissjouwer tot geliefd restaurateur bij zowel locals als bezoekers. Ook het plaatselijk overbekende Alioto’s Restaurant is er vanaf het begin bij, al was het van 1925 tot 1938 niet meer dan een veredelde sidewalk. Restaurant Cioppino’s tenslotte, ontleent zijn naam aan het oude gebruik, waarbij de overwegend Italiaanse en Portugese vissers een bijdrage aan een gezamenlijke stoofpot op de kade leverden: vis, krab, wat kruiden, tomaten of een fles wijn. De kok ging met een emmer langs de boten en schreeuwde luidkeels: ‘Chip in! Chip in!’, dat later verbasterd werd tot het Italiaans klinkende cioppino. Volgens de legende, natuurlijk.

Het hele artikel is te lezen in GoAmerika Magazien 2018. Bestellen kan hier >>

Hier ligt Fisherman's Wharf:

Tekst Martin Schäfer Beeld Shutterstock.com

Wie op zoek is naar een wat minder bekende Mexicaanse bestemming, zal zeker verrast worden door Riviera Nayarit. Het aangename klimaat, de ideale ligging tussen bergen en strand, de grote biodiversiteit en de uitbundige vriendelijkheid van de mensen maken de staat Nayarit tot een uitdagende bestemming voor jong en oud.

Onze eerste halte in Riviera Nayarit is Nuevo Vallarta, op zestien kilometer van de bekendere Mexicaanse zusterstad Puerto Vallarta. Het is een luxueuze bad-plaats, waar de liefhebber volledig in de watten gelegd wordt in mooie resorts met topgolfbanen en een breed scala aan watersportmogelijkheden. Hier kun je heer-lijk luieren op de gouden zandstranden van Bahia Banderas, een tripje plannen naar de dichtbijgelegen jungle van de Sierra Madre of een bezoekje brengen aan het nabije Bucerías, een typisch Mexicaans dorpje waar locals hun gevarieerde kunst op straat tentoon-stellen en er vol passie over vertellen.

ayarit herbergt behalve mooie stranden en overdadig tropisch natuur-schoon ook enkele spannende microbestemmingen, waarvan Islas Marietas – ook bekend van Playa del Amor, het ‘geheime strand’ – wel een van de meest aantrekkelijke is: een vulkaan in de oceaan met daarin een gigantisch gat waarin een strand ligt waar je heen kunt zwemmen. Wat wil je nog meer?

Droomeilandjes
In het kustplaatsje Punta de Mita, dat met zijn vele luxe en overvloed ook wel het schiereiland van de glamour genoemd wordt, strijden de touroperators om de beste trips naar de Islas Marietas (FOTO ONDER) . Een exclusieve bestem-ming, ook gezien het feit dat er per dag maar een beperkt aantal mensen op het eilandje toegelaten wordt. Waar je weinig over leest, is dat Marietas niet echt makkelijk te bereiken is. Om op dit ‘geheime’ strandje te komen, moet je vanaf de tourboot namelijk eerst een koele duik nemen in een stuk zee met een hele sterke stroming.

Het korte zwemtochtje van vijftig meter door een watertunnel – die volloopt wanneer het vloed is – vereist veel inspanning. Een extra uitdaging dus! De beloning voor tien minuten lang door draai-kolken ploeteren is groot: je betreedt hier een paradij-selijk mooi plekje. Dankzij de sterke armen van onze gids Don Juan en bootsman Don Luis van Juan Tours, die ons tijdens het zwemmen de nodige ondersteuning bieden, volbrengen wij ons tripje naar Marietas met veel voldoening en kijken wij met een bijzonder gevoel terug op deze ultieme ervaring. 

Reusachtige walvissen
Het tweede deel van onze tour bestaat uit een half uur-tje snorkelen tussen vele kleurrijke vissen en koraalrif-fen: een bijzondere beleving, waarbij je even een kijkje gegund wordt in het magische Mexicaanse onderwa-terparadijs. Maar ook de bovenwaterwereld van Riviera Nayarit kan fascinerend zijn. Terwijl de boot met grote vaart door de golven klieft, voelen we de zwoele wind door onze haren en laten we ons verrassen door alles wat zich boven de golven bevindt.

Wie tussen december en april het gebied bezoekt, heeft de bijzondere mogelijkheid om walvissen en hun kroost in de oceaan te spotten. Wanneer de reusachtige bult-ruggen uit het water omhoogrijzen, is dat een indruk-wekkende beleving. De impact van hun gewicht en staarten zijn goed voor een ongelooflijke fotoshow waar je later nog lang aan terugdenkt. In de Bahia de Banderas kom je naast walvissen met een beetje geluk ook andere zeedieren als dolfijnen, schildpadden, manta’s en vliegende vissen tegen. 

Spa in de jungle
De volgende dag staat in Punta de Mita een bezoek aan Imanta op het programma: een resort dat weggestopt ligt in het oerwoud en waar comfort en overdadige natuur hand in hand gaan. Het is een plek waar je vol-ledig ontstrest en je je ongelimiteerd kunt overgeven aan de pracht en de rust van de altijd overweldigende jungle.

Luxe, rust en verwennerij is misschien de beste beschrijving voor Imanta. Een spa-ervaring in de pure natuur rondom Imanta is zeker bijzonder te noemen. Met een verkwikkende behandeling voor lichaam en geest voel je je al snel een geheel ander mens. Het rusti-ge privéstrand van Imanta is na de behandeling een verademing op zich, net als een verblijf in dit luxueuze resort waar je volledig in de watten wordt gelegd. De uitzichten zijn er onvergelijkbaar en de zonsondergan-gen spectaculair.

Rijke gastronomie
De gastronomie van de staat Nayarit zit vol historie, een voorouderlijke geschiedenis gevuld met tradities en erfelijke smaken die je via je smaakpapillen mee terugnemen naar lang vervlogen tijden. Het is een gastronomie die dicht bij zijn oorsprong blijft, maar ook graag experimenteert. Hier ligt de basis van de pre-Spaanse tlaxtihuille (een op mais gebaseerde gar-nalen-/vissoep), de pescado zarandeado (gegrilde vis, FOTO ONDER), de tamale de cameron (een garnalentamale), atun ahu-mado (gerookte tonijn) en nog vele andere traditionele schotels. Bekende Mexicaanse chef-koks als Betty Vásquez en Israel Díaz gelden als de belangrijke pro-motoren van de rijke Nayaritse smaken.

Hippiedorp San Francisco
Het eerste gevoel dat je krijgt bij het betreden van het dorpje San Francisco (door de locals ook wel San Pancho genoemd) is dat van een hippiedorp uit de jaren zeventig. Oude en jonge (vooral Amerikaanse) toeristen hebben hier een nieuwe vestigingsplaats gevonden, ver weg van hun gehaaste vaderland en midden in de natuur. In dit typisch Mexicaanse dorp lijkt de tijd stil te hebben gestaan en is de rust overal voelbaar.

Amerikanen en Europeanen in korte broeken en op slippers slenteren door de straten of ploffen neer op het lokale San Pancho-strandje en de sfeer is very laidback. Veel van de nieuwe bewoners van San Pancho zetten zich in voor mens en dier, en zijn actief in lokale organisaties als het Entreamigos Community Center of het project Alianza Jaguar, dat zich inzet voor de bescherming van de jaguar en zijn ecosystemen. 

Het hele artikel is te lezen in onze uitgave 'De mooiste reisverhalen uit Latijns-Amerika'. Bestellen kan hier >>

Hiwr ligt Nayarit:

Tekst Anneke Ruys beeld Anneke Ruys en Shutterstock.com

Kledij uit de riddertijd, vaandeldragers, een militaire parade te paard en een paardenrace. Anno 2018 ga je in Siena vijf eeuwen terug in de tijd tijdens een gepassioneerde en gekostumeerde paardenrace. Let op: dit is geen spel, maar een bloedserieuze competitie!

iena, begin juli. Het is bloedheet en tientallen mensen staan in de straatjes rond de Piazza del Campo. Achter ons een doemt een paard op, vergezeld door honderden doodstille mensen. ‘Het paard mag niet gestoord worden’, wordt er gesist. Het is onwaarschijnlijk druk in het middeleeuwse stadje in een van de populairste streken ter wereld. Zeg je Toscane – want daar hebben we het over – dan zeg je Siena, ook wel geschreven als Sienna en Siëna. De stad is, zoals de meeste Italiaanse steden, van Romeinse oorsprong en stond in het verleden lang onder het bewind van een aristocratische regering. Tegenwoordig is het een toeristische hotspot. Siena is enorm gegroeid. In 2003 had de stad iets meer dan 50.000 inwoners, tegenwoordig zijn dat er ruim 250.000. Deze zijn natuurlijk niet allemaal in de historische binnenstad te vinden. Behalve twee keer per jaar, op 2 juli en 16 augustus, wanneer in Siena de Palio plaatsvindt, een paardenrace midden in de stad op het scherpst van de snede. Omdat die in augustus lokaal meer als toeristenval gezien wordt, zijn wij er in juli: de Palio van Provenzano.

Donkere middeleeuwen
Races met paarden en andere dieren zitten in het DNA van Siena. In de donkere middeleeuwen was Siena van 1125 tot 1555 een republiek en die was vanwege de zilvermijnen in de omgeving niet bepaald onbemiddeld. Siena is tegenwoordig een toeristisch mekka vanwege zijn historische erfgoed, want sinds 1995 is de historische binnenstad UNESCO-werelderfgoed. Het nabijgelegen Florence was dé stad om zich tegen af te zetten. Dit had toen al een historische oorzaak, van een paar honderd jaar oud zelfs. In het kort: de republiek Siena was tegen pauselijke overheersing (Ghibellijnen) en Florence was daar voor (Welfen) – reden genoeg voor een bittere strijd. Siena had eigen legereenheden, die altijd paraat waren voor de strijd tegen Florence. Tot het jaar 1557, toen Siena na de nodige gevechten onderdeel werd van Florence en het niet meer nodig was om ten strijde te trekken tegen de Florentijnse bevolking.

Maar het kwade bloed kruipt waar het niet gaan kan. In plaats daarvan ontstond er rivaliteit tussen de wijken, op zijn Italiaans contrada, meervoud contrade genoemd. Naar verluidt is dit de start van de Palio zoals wij die nu kennen. Die van Siena is de meest prestigieuze en bekendste van Italië. Mussolini besloot in 1936 zelfs dat alleen Siena het recht nog had om zijn paardenrace Palio te noemen en verplichtte alle andere Italiaanse steden met Palio’s om hun race een andere naam te geven. Dit is naderhand natuurlijk allemaal weer teruggedraaid. De Palio van Siena heeft een gedocumenteerde geschiedenis en is de Palio met de langste ononderbroken continuïteit wat betreft plaats, dag en deelnemers: sedert 2 juli 1656, al lopen daarover de meningen uiteen. Daarvoor bestond de Palio in Siena ook al, maar was het meer een race van de edelen en mochten er ook varkens en koeien meedoen.

Vaandel
Elke wijk heeft zijn eigen symbolen, kleuren, vlagge­tjes, kerk, kapel en Paliomuseum. Zo biedt de Contrada della Tartuca bijvoorbeeld het Museo Contrada della Tartuca, een prachtig modern museum dat met de nodige vergunningen is gevestigd in een historisch pand. Het werd ontworpen door Andrea Milani, bekend architect en hoogstaand lid van de Contrada della Tartuca. De dag voor de Palio ligt hier alle historische kledij voor de volgende dag al klaar. Het museum heeft de volledige geschiedenis in kaart gebracht. De Palio’s – de gewonnen vaandels – hangen in het museum. Beroemde kunstenaars worden ieder jaar gevraagd om een nieuwe Palio te maken. Ook de wereldberoemde Botero maakte er een en die hangt in het museum van de Contrada della Tartuca.

Voelbare zindering
De voorbereidingen voor de race beginnen exact honderd dagen voor de Palio. In de contrade wordt eerst een leider (capitano) gekozen, waarna de wijkbewoners geld bij elkaar moeten lappen, aangezien de capitano een jockey moet inhuren. Deze zogenaamde is een professionele jockey zonder emotionele band met de Palio, hij doet gewoon zijn werk. De dagen voorafgaand aan de Palio heeft iedereen een sjaaltje om, de huizen zijn versierd met vlaggen en het zindert voelbaar in de stad. Winnen is alles. Toeristen denken nog wel eens aan carnaval met de bezetenheid waarmee de Brazilianen het vieren. Die verbleekt bij de intensiteit waarmee de bevolking naar de Palio toeleeft. Neem bijvoorbeeld de oefenwedstrijden in de dagen ervoor, waarbij de Piazza del Campo volledig vol staat – een evenement op zich. Aan het eind van de stoet komt een kar met een grote vlag op het plein. Jawel: de Palio.

Vloek en een zucht
Bij de Palio geldt: ‘Hoe je het doet doe je het, als je maar wint.’ Er wordt eerst geloot voor de startvolgorde, de zogeheten allineamento: aan de start beginnen negen paarden naast elkaar, en is er één paard dat een paar meter daarachter moet starten. Niet ieder paard is kansrijk. De capitani onderhandelen met elkaar en seinen de jockey in, maar dat is niet echt zichtbaar of duidelijk voor het publiek. De start geeft heel wat gedoe omdat de paarden achter een slaphangend touw worden opgesteld. De jockeys hebben geen zadel en het vergt veel moeite om de onrustige paarden in het gelid te krijgen. Het aantal valse starts is dan ook aanzienlijk.

Zodra de start door de wedstrijdleiding wordt goedgekeurd, stuiven de paarden weg, drie rondjes om het plein verwijderd van de eeuwige glorie. Tot die tijd is het ieder voor zich in een strijd die maar weinig regels kent. Afsnijden, slaan, hinderen, het gebeurt. Alles gaat zo snel, dat het niet echt opvalt. De race is klaar in een vloek en een zucht van ongeveer anderhalve minuut.
Het winnende paard en zijn jockey worden als helden onthaald, waarbij de inwoners van de gelukkige contrada zonder aanziens des persoons, desnoods over iedereen heen naar de dappere Paliostrijders aan de finish rennen. Na het in ontvangst nemen van het vaandel trekt de menigte zingend naar hun wijk. Tijd voor een overwinningsfeest tot de vogeltjes fluiten. En de rest? Die blijft achter om wat te eten op het plein of verdwijnt met de staart tussen de benen naar huis. Het zit er weer op. Volgend jaar weer een Palio.

Praktisch
Voor zover bekend is er in Nederland maar één reisbureau dat reizen naar de Palio organiseert: Scott Bilsen Travel. Dit bureau heeft gedurende de Palio de beschikking over een balkon op de Piazzo del Campo zodat de reisdeelnemers niets hoeven te missen. De auteur van dit artikel reisde met Scott Bilsen Travel begin juli 2018 naar de Palio, de zesde keer op rij dat deze reis werd georganiseerd. De groepen kunnen niet groter zijn dan 22 personen en de belangstelling is groot. Voor 2019 zijn nog plekken beschikbaar.

Hier ligt Siena:

Tekst Charlotte van Zummeren beeld Shutterstock.com

In lijstjes met de beste bezienswaardigheden in Noorwegen staat bijna altijd de Flåmsbana – volgens veel mensen de mooiste treinreis ter wereld. De spoorweg is aangelegd om het geïsoleerde Flåm te verbinden met Oslo en Bergen. In ongeveer een uur rij je over een van de steilste trajecten ter wereld van Flåm naar Myrdal. Met een stijging van 865 meter over 20 kilometer lengte en 20 tunnels is het een technisch hoogstandje.

Flåm ligt prachtig aan de Aur­lands­­fjord en is allang geen geïsoleerd plaatsje meer. Na een rit over rustige wegen en langs uitgestrekte fjorden is het in Flåm een drukte van belang met veel restaurants en souvenirswinkels. De Flåmsbana is het centrale punt van deze drukte. Het uitzicht vanuit de trein is adembenemend. Diep in de valleien liggen kleine rode huisjes naast de treinbaan en langs de bergen storten watervallen naar beneden. Lang­zaam stijgt de trein naar de be­sneeuwde rotspunten van de bergen. Onderweg stop je bij kleine stations en wat langer bij de waterval Kjosfossen, die met donderend geweld langs het platform raast. Om de trip zo goed mogelijk op jouw wensen aan te laten sluiten zetten we een aantal tips voor je op een rij!

Retour vanaf Flåm
Na het kleine station Myrdal rijdt de trein dezelfde route weer terug naar Flåm. Boek dus zeker een retour treinreis met de Flåmsbana als je niets wil missen van de route. Tip: Wissel bij het station Myrdal van plek met mensen die aan de andere kant zitten. Zo zorgt de reis terug weer voor prachtige nieuwe vergezichten. Voor de echte treinliefhebber is het kleine gratis treinmuseum in Flåm een aanrader.

Lekker actief!
Hou je van een avontuur? Ga dan de twintig kilometer van Myrdal terug naar Flåm met de mountainbike. Omhoog doet de trein het werk en geniet je van de ontzettend mooie uitzichten en terug ga je op eigen kracht de uitdaging aan. De fietsroute Rallar­vegen bestaat uit wegen die door de arbeiders werden gebruikt om de sporen te onderhouden en deze volgen ongeveer de route van de spoor­baan. Nu zijn ze in gebruik als wandel- en fietspaden. Een hoogtepunt is Myrdalsberget, waar de route naar beneden slingert via 21 haarspeldbochten. Het voordeel van fietsen is dat je de natuur in alle rust en stilte kan bewonderen op een actieve manier!

Leuke combi: go citytripping
Oslo (foto onder) en Bergen zijn ontzettend leuke steden en deze zijn goed te combineren met de mooiste treinreis en de mooiste fjorden ter wereld. Vanuit Oslo reis je in 4,5 uur over uitgestrekte bergplateaus en idyllische bergweides naar Myrdal.

Met de Flåmsbana vervolg je de route met de indrukwekkende afdaling naar Flåm. Vervolgens pak je de boot voor de ruim vijf uur durende tocht naar Bergen over de Aurlandsfjord en de immense Sog­nefjord. Zo ontdek je op één dag de mooiste plekken van Noor­wegen!

Advies: boek op tijd
De mooiste treinreis is ook een van de drukste. Zorg dat je ruim van tevoren de treinreis boekt. Welke route je ook neemt met de Flåmsbana, het is zeker een hoogtepunt van een vakantie in Noorwegen!

Buro Scanbrit biedt prachtige rond­­reizen aan naar het fjordengebied van Noorwegen. Een treinreis met de Flåmsbana boek je gemakkelijk bij om je reis compleet te maken.
Kijk op www.buroscanbrit.nl

Hier ligt het station van Myrdal:

Tekst Meridian Travel beeld Shutterstock.com

Het Meatpacking District ligt in het noorden van Greenwich Village, bij de Lower West Side en tussen Ninth Avenue en de Hudson River. Een deel van Meatpacking District is bestempeld als beschermd stadsgezicht, genaamd het Gansevoort Market Historic District naar het Hollandse fort Gansevoort.

De toch wat bijzondere naam van het Meatpacking District is ontstaan doordat er hier begin 1900 heel veel vleesverwerkende bedrijven zaten. Het waren er al snel rond de 250 en dan moet je niet alleen denken aan vleesgroothandels, maar ook aan slachthuizen. Die industrie heeft het toch 100 jaar volgehouden, totdat er in 2003 een enorme leegloop was. Tegenwoordig vind je er nog maar vijf.

Met de komst van vrachtvervoer met diepkoelers werd de noodzaak van de vleesverwerkers steeds minder urgent. Daarnaast ontwikkelde de wijk zich als een hotspot voor clubs, en dan met name voor de LHBTI-gemeenschap van New York. Op het snijvlak van verval en semi-illegale activiteiten – homoseksualiteit was tot 1980 illegaal in de staat – bloeide de misdaad in de buurt op: drugs, prostitutie en de maffia vierden er hoogtij.

Dat veranderde in de jaren 90, toen steeds meer bedrijven zich in de wijk vestigden, voornamelijk luxeboetiekjes en uitgaansgelegenheden. Halverwege de jaren 2000 was transformatie compleet en was het Meatpacking District een van de hipste buurten van New York.

Tenminste.. Er ontbraken nog twee puzzelstukjes. Allereerst werd de lelijke spoorlijn die in 1933 was aangelegd voor de tonnen vlees die er verwerkt werden vanaf 2004 omgetoverd tot een modern stadspark, de huidige High Line. Daarnaast verhuisde ook het prestigieuze Whitney Museum of Art van de Upper East Side naar Gansevoort Street, waardoor de wijk echt een speler van formaat werd.

Must sees in het Meatpacking District:
High Line Park
Dit charmante, 2 kilometer lange park werd aangelegd op de oude spoorweg boven het Meatpacking District en Chelsea en is een aangename wandeling waard. Het werd mede ontworpen door de Nederlandse tuinarchitect Piet Oudolf, die er 120 soorten planten in de grond zette.
Gansevoort Street, 23rd Street, 30th Street | thehighline.org

Whitney Museum of American Art
Dit prestigieuze museum bezoek je voor hedendaagse kunst van voornamelijk Amerikaanse kunstenaars. The Whitney biedt een vaste collectie met meer dan 25.000 werken, dus trek comfortabele schoenen aan.
99 Gansevoort Street | whitney.org

Museum of Illusions
Deze collectie van meer dan 70 zinsbegoochelende illusies speelt met al je zintuigen. Zeer social mediawaardig, dus zorg dat je ruimte hebt op je telefoon.
77 8th Avenue | newyork.museumofillusions.us

Het hele artikel over het Meatpacking District is te lezen in onze uitgave 'De leukste buurten & wijken van New York'. Bestellen kan hier >>

Hier ligt het Meatpacking District:

Tekst Meridian Travel beeld Shutterstock.com

Rustig, bedaard, groen en fris. Het zijn zo maar wat termen die op Chiang Mai slaan. De stadsnaam mag in het Thais ‘nieuwe stad’ betekenen, maar eigenlijk is er weinig nieuws aan. Het is er nog een beetje zoals het oude Azië.

Pang, pang, pang. Het lijken wel pistoolschoten. De Nederlandse gasten van de Lisu Lodge schrikken enigszins. Gelukkig worden ze snel op hun gemak gesteld door gids Sunny. “Het is slechts een paar dagen tot het Chinese Nieuwjaar en de kinderen van het Lisu-bergvolk, dat naast de lodge woont, nemen met rotjes alvast een voorschot op het feest.” Sunny vertelt dat de dorpelingen veel jagen en dat het idee van geweerschoten dus eigenlijk niet zo’n gekke gedachte is.

De Lisu Lodge ligt in de bergen van Noord-Thailand. In de provincie Chiang Mai om precies te zijn. Om er te komen moet je zo’n twee uur rijden vanuit de stad Chiang Mai. Langs onder water gezette rijstvelden, primitieve huisjes en zacht glooiende heuvels. Op de waterlandjes ploegen tractoren onophoudelijk als waterfietsen door het drassige land. En de arbeiders met punthoedjes van stro staan tot de knieën in het water om de rijst te verbouwen.

Hoe verder je van Chang Mai en dichter bij de lodge komt, hoe exotischer en hoger de begroeiing wordt: palmbomen, varens, bamboe. Je proeft dat de jungle in aantocht is. Wanneer de Lisu Lodge wordt aangegeven, verlaat de bestuurder van de bus de geasfalteerde weg en rijdt hij een simpel landweggetje op. Daar is de jungle dan. De planten en bomen hangen boven de weg en zorgen dat passagiers pas na een paar minuten doorhebben dat ze ook ingesloten worden door bergen, als een soort verborgen vallei.

Asbak
Op het terrein van de Lisu Lodge heerst een heerlijke serene rust. De bladeren op het grote grasveld worden door de tuinman netjes naar de zijkant geharkt. De kinderen van de dorpelingen die voor de lodge werken, spelen tussen de vier bamboehouten bungalows op het grasveld. En een van de gastvrouwen zet in de houten bar koffie en thee. De gasten pakken hun spullen uit. Ze kijken hun ogen uit. De lodge, die uit zes kamers en een gemeenschappelijk gedeelte bestaat, past dankzij het bamboehout precies in de omgeving. De kamers zijn niet heel groot, maar hebben een groot tweepersoonsbed en elk een eigen badkamer. Het grote dak van de lodge hangt niet alleen boven de kamers, maar ook boven de gemeenschappelijke ruimte. Het verschil is alleen dat die geen muren hebben. Bezoekers kunnen dus heerlijk in de open lucht zitten, terwijl zon en eventuele regen geen kans hebben. In de gemeenschappelijke ruimte kunnen bezoekers ontspannen op een matje of een boek lezen aan de eettafel. Het uitzicht is dankzij het ontbreken van wanden weergaloos. De vallei straalt dankzij het felle zonlicht en al haar groene tropische planten bijna de lodge in.

Inmiddels hebben de gasten hun spullen uitgepakt. Of beter gezegd: ze hebben zich omgekleed. Er staat namelijk een fietstocht op het programma. Maar niet voordat de zojuist gezette kopjes koffie en thee zijn genuttigd. De mensen van de Lisu Lodge zijn uiterst gastvrij. De enkeling die bij zijn koffie een sigaretje rookt, hoeft niet te zoeken naar een asbak. Nog voordat de fik in de peuk gaat, zet een Lisu-vrouw een exemplaar op tafel.

Spirits
Gids Sunny vertelt ondertussen wat over de Lisu Lodge en het nabijgelegen dorpje. “In 2001 is deze lodge geopend”, zegt hij. “De eigenaar werkt vooral met dorpelingen uit het naastgelegen dorp. Dit zodat de sfeer authentiek blijft. In het dorp leeft men nog volgens eeuwenoude tradities. Zo onthouden ze bijvoorbeeld niet op welke dag ze geboren zijn. Ze tellen aan de hand van de regenseizoenen wel de jaren.”
Sunny vertelt ook een verhaal over een Aka-stam, die in de buurt woont. Daar kennen ze weer net even andere rituelen. “Die mensen geloven in spirits. In goede en kwade. Bij de geboorte van een tweeling geloven ze dat de kinderen het goed én het kwaad representeren. Ze weten alleen niet welke de kwade is. En dus vermoorden ze allebei de kinderen door as in hun mond en neus te stoppen. Tsja, het zijn eeuwenoude tradities. Zullen we maar gaan fietsen?”

Fietsen
De fietstocht leidt langs natte rijstvelden, groene terrassen, ruwe bergpassen, kabbelende riviertjes en primitieve dorpjes. Achter elke bocht en achter elke berg schuilt weer een nieuw en prachtig vergezicht. Wat een gevoel van vrijheid. En overal lachen en zwaaien de mensen. Omdat de luchtvochtigheid in het hoge noorden van Thailand een stuk lager ligt dan in bijvoorbeeld Bangkok, is de fietstocht prima vol te houden. De uiteindelijke bestemming is een olifantenkamp, gelegen aan de Mae Teng rivier, waar de groep op de rug van een olifant mag rijden.
Het is een dilemma, niet iedereen vindt het prettig dat deze wilde dieren hier vastzitten. Er zijn zat verhalen van olifanten die slecht behandeld worden. Deze olifanten zien er echter gezond en gelukkig uit en sommige lopen zelfs los over het terrein nadat ze hun rondjes hebben gemaakt. Ze worden in ieder geval met respect behandeld. Tijdens de tocht zit een begeleider op de kop van het dier. Het dier lijkt zich op zijn gemak te voelen. Het loopt rustig over de paadjes en stopt zelfs even om een tak te pakken om zich mee te krabben. Even later stopt hij ook even om wat gras te pakken met zijn slurf. De begeleider laat het allemaal rustig toe.

Capriolen
Bij terugkomst maken de meesten nog een rondje door naast gelegen Lisu-dorp. Terwijl kippen op de stoffige straatjes los rond lopen, stoeien de kinderen met elkaar alsof ze superhelden zijn. De oudere jongens spelen op een veldje ‘sepak’: een sport die volleybal, voetbal en martial arts combineert. Met omhalen en andere capriolen proberen ze de bal met hun voeten over het net te werken. Een paar jonge ventjes kijkt toe hoe hun broers lachend en schreeuwend in de weer zijn.
Na het avondeten zoekt het grootste gedeelte van de groep de kamer op. De lange dag heeft er in gehakt. Met een open raam én een klamboe is de nacht een pareltje. Vanaf het dikke matras is de sterrenhemel kraakhelder. Hier in deze afgelegen vallei is geen tegenlicht van straatlantaarns. De krekels kraken af en toe en in de verte klinkt het geblaf van een hond, maar gelukkig blijft de nacht gevrijwaard van geritsel van dieren in de buurt van de lodge. Wel zo prettig voor de gemoedsrust. Het is slapen in de wildernis, maar wel in luxe.

Chiang Mai
Ondertussen is het in de stad Chiang Mai ook prima toeven. Het verkeer heeft net als in Bangkok een ietwat chaotisch voorkomen, al blijkt dat bij een nadere inspectie ook wel weer mee te vallen. Er gebeurt van alles en er rijdt ook van alles op de weg (op scootertjes zitten altijd meer dan twee personen of worden kippen, honden of fietsen meegesjouwd), maar eigenlijk gaat het er vrij rustig aan toe. Geen getoeter, geen geschreeuw. Geen plotselinge rempartijen of auto’s die op gekke plekken geparkeerd staan. En als toerist heb je eigenlijk ook niets te vrezen. Waar in andere landen nog wel eens extra op het gas wordt getrapt bij een zebrapad, remmen de Thai altijd netjes. Thailand wordt niet voor niets het land van de duizend glimlachen genoemd.
Het is hier rustig, bedaard, groen; fris ook. Misschien komt het omdat Chiang Mai dichterbij het aangrenzende Laos ligt, een land dat wordt gezien als het oude Azië. Overeenkomstig met de rest van het land zie je ook hier overal de beeltenis van koning Rama IX, vaak omlijst met veel goud.

Doi Suthep
De plek in Chiang Mai waar de kleur goud ongetwijfeld het best vertegenwoordigd is, is de Doi Suthep tempel. Dit boeddhistische bedevaartsoord ligt op zo’n twintig minuten rijden van het stadscentrum en ligt verscholen in groene heuvels, op een berg met dezelfde naam. Via kronkelende bergweggetjes, waarover in de middagzon zelfs enkele wielrenners omhoog proberen te rijden, slingeren toeristen en gelovigen zich per auto naar boven. Ook Roy Tan uit Singapore heeft vandaag de weg naar boven gemaakt. Hij is bevriend met twee monniken die hier wonen: Vylat en Komgyn. Voordat hij zijn vrienden treft, moet hij de 309 treden lange trap nemen. Hij kiest echter voor het kabelwagentje. Kan ook.

Zijn vrienden, gekleed in oranje gewaden, wachten hem boven op. Het is een hartelijke begroeting. Voordat de ruim tien meter hoge gouden stoepa te zien is, moet Tan eerst het binnenterrein op. De stoepa symboliseert de geest van de Boeddha. Om bij de stoepa te komen moet Tan, net als iedereen, volgens de traditie wel eerst zijn schoenen uitdoen. Meteen wanneer hij het trapje oploopt en het binnenterrein betreedt, weerkaatst het goud van de reusachtige stoepa in zijn ogen. Hij wrijft even. De zon schijnt vurig en de lucht is knalblauw, het contrast is groot.

Sprenkelen
Op de vloer rond de stoepa, die door het ontbreken van schoenen opvallend schoon is, knielen her en der mensen. Ze bidden hardop. Rondom de stoepa lopen ook mensen; oosterlingen, maar ook westerlingen. Ze houden bloemen en soms een vel papier vast. Hardop lezen ze een gebed voor.
Het open binnenterrein wordt omringd door een tempel en overdekte gangen. In de gangen staan allerlei gouden beelden. Er staan olifanten, maar vooral veel Boeddhas. Staande Boeddhas, zittende Boeddhas, knielende Boeddhas, gebarende Boeddhas. In de tempel zit een monnik die gelovigen zegent met heilig water. Iedereen gaat op zijn knieën. De monnik gebruikt een bij elkaar gebonden bosje houtjes. Hij doopt die in het water en sprenkelt het vervolgens over de gelovigen uit.

Aan de andere kant van de muren van het binnenterrein hangt een rij klokken. Tan legt uit: “Na het zegenen gaan de mensen hierheen om de klokken te luiden. Dat hoort bij het ritueel. Het is sowieso een heel speciale plek deze tempel. Er zou een haar van de Boeddha in de stoepa zitten. Mensen komen daarom van over de hele wereld hierheen.”

Chiang Mai is inderdaad een speciale plek. Niet per se vanwege de haar van de Boeddha in de Doi Suthep tempel, zoals Tan zegt. Maar meer door de combinatie van cultuur, natuur en tradities. Chiang Mai is fris, niet alleen qua temperatuur is het aangenaam, maar het is een plek waar de natuur nog floreert en de drukte niet zulke groteske vormen heeft aangenomen als in Bangkok. De uitheemse bergdorpen en boeddhistische tempels staan op de meest prachtige en afgesloten plekken en vertegenwoordigen de cultuur en tradities van het oude Azië. Chiang Mai is simpelweg een heerlijke plek waar van alles te doen, maar niks te druk is.

Hier ligt Chiang Mai:

Tekst en beeld Lars van Soest

Luna Lodge ligt in het hart van het tropische regenwoud, in de buurt van Nationaal Park Corcovado. Het ecoresort wordt omgeven door watervallen, wilde natuur en de stilste stranden van de Zuid-Pacifische kust – een plek om mooie avonturen te beleven, maar ook om volledig tot rust te komen.

In acht uur tijd reizen we per bus van San José naar het zuidelijk gelegen Puerto Jiménez aan de Golfo Dulce. Vliegangst is de reden om de kleine vliegtuigjes van SANSA of Nature Air te mijden – al zou dat dat vanuit San José zeker een uur of zeven gescheeld hebben. Want stoere vliegers, die een turbulent luchtruim geen probleem vinden, arriveren in slechts vijftig minuten op de airstrip van Puerto Playa Carate op het schiereiland Osa. Ons wacht vanaf het busstation in Puerto Jiménez nog een hobbelige, maar fascinerende rit naar Luna Lodge met het 4WD-busje dat bij aankomst klaarstaat. Het is al halverwege de middag, maar gelukkig zijn er nog genoeg daguren over om onze eerste Costa Ricaanse jungle-ervaring optimaal te beleven. Daarbij steken we verschillende riviertjes over, rijden we over smalle weggetjes en doorkruisen we stukjes regenwoud. Al na een half uur staat de chauffeur op de rem om ons een grote miereneter aan te wijzen. Scharrelend tussen het bladerdek zoekt het dier naar voedsel en trekt zich niets aan van de fascinatie van de starende toeristen. In de rijke natuur kwetteren de mooiste gekleurde vogels, precies zoals je dat van natuurparadijs Costa Rica zou verwachten.

Luidruchtige brulapen
Onze eindbestemming is het ecoresort Luna Lodge, dat goed verstopt ligt in de beschermende armen van het ongerepte regenwoud. Het is er vanwege de ligging wat koeler dan in het lager gelegen Puerto Jiménez. Je voelt zo nu en dan zelfs een licht briesje. Deze vijfsterrenaccommodatie overstijgt alle verwachtingen die je kan hebben van een verblijf in het regenwoud. Na eerdere zweterige jungle-ervaringen met benauwde tentjes en de onophoudelijke plaag van insecten in het vochtige Amazonegebied is dit een ware verademing. De sfeervolle privébungalows en luxe lodge-tenten zijn van alle gemakken voorzien en bieden werkelijk alles voor de meest verwende reiziger. Wij beleven de sfeer van allebei. Om te beginnen zijn er de rust en het comfort op een plek, die geldt als een van ‘s werelds meest rijke natuurgebieden. Overal waar je kijkt, is tropisch regenwoud en soms heb je echt het gevoel dat je je in een paradijs bevindt. Vanaf je privéveranda kun je in alle rust laten meeslepen door de geluiden van de natuur. De brulapen maken je rond vijf uur wakker met hun luide roep en even later vliegt een stel kleurrijke toekans over, terwijl de zon langzaam opkomt.

De grote droom
Achter de oorsprong van het paradijsje dat Luna Lodge heet, zit ook nog een verhaal. Jaren terug koesterde de Amerikaanse eigenaresse Lana Wedmore een grote droom: haar eigen ecolodge in het regenwoud. Als professioneel reisexpert bezocht ze veel bestemmingen en beleefde ze wereldwijd ontelbare avonturen. Toen ze vijfendertig jaar geleden naar Costa Rica kwam was dat liefde op het eerste gezicht. ‘Op deze plek wil ik wonen!’, zei ze vanaf het allereerste contact met het land. Wedmore kwam terecht op het schiereiland Osa en besloot dat ze actief betrokken wilde zijn bij de bescherming van Great Mother Earth en in het bijzonder van de grond waar Luna Lodge later zou verrijzen.

Wedmore’s wens om haar eigen lodge in het Costa Ricaanse regenwoud te runnen, werd eind jaren negentig werkelijkheid. Toen werd de basis gelegd voor het project Luna Lodge, nu een van de meest gerenommeerde accommodaties op Osa. De lodge is in harmonie met de natuur gebouwd en functioneert voor honderd procent op hydro-elektrische basis en zonne-energie. Luna Lodge gaat op in haar omgeving en het lijkt alsof ze deel uitmaakt van het tapijtwerk van het woud. Luna wil een voorbeeld zijn in het behouden en beschermen van het regenwoud.

Ultieme specialist
Behalve volledig tot rust komen, kun je in Luna Lodge ook verschillende avonturen beleven – zoals een dagtrip naar het veelbesproken en door veel reizigers aangeraden Nationaal Park Corcovado. De volgende dag pakken we onze spullen en gaan vroeg op pad om de tijd zo goed mogelijk te benutten. In gezelschap van een uitstekende gids – een ultieme specialist in wildlife – is de tour bij voorbaat al een succes. Als klein jongetje afkomstig uit de regio struinde Erick het gebied al af, nieuwsgierig naar alles dat vliegt, kruipt en sluipt.

Die gave heeft hij vandaag de dag nog steeds. Moeiteloos spot hij wilde dieren die voor de meeste mensen met het blote oog niet te zien zijn. Hij ruikt ze, hoort ze en wijst aan waar ze liggen, klimmen of vliegen. Ongelooflijk hoe hij na jaren gidsen nog steeds geen genoeg heeft van alle wilde dieren en woeste natuur. Integendeel; hij toont zich net zo enthousiast als wij, westerse toeristen voor wie alles hier nieuw en fascinerend is.

Onvergetelijke ervaring
De tocht door de prachtige ongerepte jungle van Corcovado is met klimgedeeltes over rotsen en gladde afdalingen uitdagend en niet altijd even gemakkelijk. Het betekent kilometers lopen, soms afzien en vooral overmatig zweten in een verzengende hitte. Maar de beloning is van onschatbare waarde: tijdens de ruim zes uur durende tocht spotten we alle in het gebied levende apensoorten: families spinapen, brulapen, slingerapen, kapucijnapen en het kleinste doodshoofdaapje.

Meer over bestemmingen in Latijns Amerika lees je in onze uitgave 'De mooiste reisverhalen uit Latijns-Amerika'. Bestellen kan hier >>

Costa Rica ligt hier:

Tekst en beeld Anneke Ruys

De trend om duurzaam te reizen zit al een paar jaar in de lift, maar is straks na de pandemie juist nog belangrijker. Het Canarische eiland Tenerife biedt verschillende initiatieven om het milieu zo min mogelijk te belasten. We hebben daarom die tips – voor zowel eten, slapen als leuke uitjes – voor je op een rij gezet, die niet alleen geweldig zijn om te beleven, maar ook nog eens bijzonder duurzaam zijn.

Tenerife is het grootste Canarische eiland en wordt gekenmerkt door een unieke combinatie van natuur, cultuur en eindeloos veel mogelijkheden voor zowel activiteiten als
ontspanning. Dankzij het fijne klimaat met warme winters en zachte zomers is het eiland een perfecte vakantiebestemming voor jong en oud. Je kunt er het hele jaar door genieten van adembenemend natuurschoon, heerlijke stranden, gevarieerde gastronomie, avontuur, sport en wellness. Of het nu gaat om het verkennen van het unieke landschap in het Unesco-werelderfgoed Nationaal Park El Teide, een prachtige wandeling maken in natuurpark Anaga, eten in een van de vijf Michelinsterrenrestaurants, het bezoeken van de hoofdstad Santa Cruz of het nabijgelegen San Cristóbal de La Laguna, of ultiem relaxen op een van de heerlijke stranden in het zuiden van het eiland; er is voor ieder wat wils op Tenerife. Daarnaast biedt het accommodaties voor alle soorten reizigers; van unieke boetiekhotels, plattelands accommodaties tot luxueuze vijfsterrenhotels.

Hiken in natuurparken
Veel duurzamer dan wandelen kan het bijna niet en op het eiland is veel natuur te ontdekken. Tenerife telt maar liefst 43 beschermde natuurgebieden die bijna de helft van het eiland in beslag nemen, waardoor het als een echt wandelparadijs gezien wordt. De routes wisselen adembenemende uitzichten op zee af met eindeloze laurierbossen. Een unieke ervaring is een wandeling op de El Teide-vulkaan, waar je door het zwarte lavagesteente het idee krijgt dat je op de maan bent beland. Met honderden kilometers aan goede bewegwijzerde routes in de natuurparken valt er genoeg te beleven.

Walvissen spotten
Een groot deel van de zee voor de westkust van Tenerife is benoemd tot het eerste walvissenerfgoedgebied van Europa. Die zogenaamde Whale Heritage Sites zijn bestemmingen waar je op duurzame, respectvolle en verantwoorde manier walvissen en dolfijnen in hun natuurlijke habitat kunt bekijken. Veel aanbieders van dit soort tours op Tenerife zijn aangesloten bij het Quality Charter, wat betekent dat zij vrijwillig eersteklas toeristische dienstverlening bieden die diervriendelijk is, waarbij het doel is om de effecten van de tours op het leven onder water tot een minimum te beperken.

Op hemelse ontdekkingstocht
De horizon op Tenerife is bijzonder helder, wat het eiland een ideale plek maakt om naar de sterren te kijken. Op het eiland bevindt zich dan ook het Observatorio del Teide, een internationaal astrofysisch instituut waar een team van wetenschappers van overal ter wereld voortdurend aan het werk zijn. Maar de sterren zijn niet alleen voor wetenschappers de moeite waard om te bekijken, ook voor reizigers is het een ervaring die je niet mag missen. Op bepaalde dagen in het jaar komen liefhebbers vanuit de hele wereld naar Tenerife om te genieten van meteorenregens,of om sterrenbeelden, planeten of satellieten te spotten. Niet voor niets werd Nationaal Park Teide als eerste toeristische bestemming ter wereld aangewezen als zogenaamde Starlight-bestemming.

Sport middenin de natuur
Actief toerisme is een andere manier om de natuur van Tenerife te ontdekken. Wat dacht je van een hardloopsessie door de buitenaard aandoende landschappen van het eiland, een potje golf met uitzicht op zee of een middag windsurfen langs de kust? Tenerife is de bestemming bij uitstek om vooral niet stil te zitten. Het is een verfrissende manier om het landschap en de natuur van het eiland te ervaren.

Milieuvriendelijk slapen op Tenerife
Een duurzame reisgids is natuurlijk niet compleet zonder unieke accommodaties. Gelukkig heeft Tenerife meer dan genoeg verrassende en milieuvriendelijke accommodaties om je reis helemaal compleet te maken.

Rural Ohana
Hotel Rural Ohana (foto boven) vind je in het bos La Esperanza. Dit charmante hotel maakt gebruik van ecologische producten en biedt een complete ervaring in een milieuvriendelijke stijl. Hier kan genoten worden van de beste wijnen die de Canarische eilanden te bieden hebben, terwijl je geniet van de verschillende nationale gerechten die de lokale keuken in zijn mars heeft.
Hotelruralohana.com

Casa Rural Finca El Picacho
Casa Rural Finca El Picacho (foto boven) is de plek om één te worden met de natuur. Het stijlvolle resort omvat een landhuis en verschillende appartementen, die worden omgeven door wijngaarden, laurierbossen en traditionele landbouw. Daarnaast zetten ze zich helemaal in voor duurzaam reizen, wat beloond is met het prestigieuze Biosphere-certificaat voor hotels.
Fincaelpicacho.com

Las Vigas
Voor een echt landelijke ervaring boek je bij Las Vigas, een 200 jaar oude boerderij in het zuiden van Tenerife. Elk hoekje, elk detail, elk element van het terrein heeft zijn eigen stukje geschiedenis, zoals de vulkanische wanden die gebruikt werden voor de opslag van landbouwproducten, en nu dienst doen als wijnkelder. Daarnaast kun je midden in de natuur genieten van activiteiten en workshops over de streek rond Arico en Fasnia.
Lasvigas.es

Biosphere Sustainable Destination
Niet alleen de genoemde activiteiten, restaurantjes en accommodaties zijn milieuvriendelijk op Tenerife. Het gehele eiland heeft internationaal erkenning gekregen met het Biosphere-certificaat, dat staat voor een duurzame bestemming. Deze grote mijlpaal is het startsein voor de vele verbeteringen die op het eiland gaan volgen om samen Tenerife een nog duurzamere vakantiebestemming te maken.

Meer info:
www.biospheretourism.com/en
www.webtenerife.nl

Hier ligt Tenerife: